Mál og fræði æði

Uppvakning

2011-01-05T10:38:00.003Z

Eftir þó nokkra umhugsun hef ég ákveðið að vakna upp af bloggsvefninum langa. Var ekki bloggið leið nútímakonunnar til að finna sig? Ég er a.m.k. aftur tekin til við að skrifa um sjálfa mig. Hvimleiður ávani? Ojæja.

Ég vil byrja á því að þakka fyrir samúðarkveðjurnar sem ég fékk þegar hún Vinda mín sofnaði svefninum sínum langa fyrir um það bil ári síðan. Það er merkilegt hvað dýr geta átt mikið í manni. Þessa dagana deili ég heimili með tveimur köttum sem eiga mig með húð og hári.

Nú og svo er komið nýtt ár og við hæfi að óska gleðilegs og farsæls.

Janúar í fyrra hófst með nokkurra vikna námskeiði í skólanum sem bar heitið Samtal og margir kvörtuðu sáran yfir. Mér þótti það hins vegar bara ljómandi skemmtilegt, var í hóp með arkitektar-, hönnunar-, leiklistar-, dans- og tónlistarnemum undir handleiðslu Steinunnar Knútsdóttur, en auk þess að hafa verið í góðum hóp þykir mér Steinunn hinn mesti snillingur. Námskeiðið var galopið og þar af leiðandi stresslaust og kennt í hugmyndahúsinu sem selur miklu betra kaffi en mötuneytið á Sölvhólsgötunni (að vísu margfalt dýrara verði, en eins og við vitum öll er lífið of stutt fyrir vont kaffi). Þegar þessu námskeiði lauk og margir fóru að kvarta sáran yfir tilgangsleysi þess fór ég að velta fyrir mér tilgangi og tilgangsleysi skóla almennt. Er námskeið tilgangslaust ef það felur ekki í sér skil á lokaverkefni eða lokapróf? Eða er maður orðinn svona skólamengaður að maður getur ekki notið þess að sitja námskeið ef það felur ekki í sér einhvers konar verkefnavinnu eða eitthvað skilgreint lokamarkmið? Bara svona pæling út í loftið. Klúður skólans í þessum efnum var það sama og venjulega, námskeiðið var skylda og "átti" ekki að stangast á við önnur verkefni en gerði það samt, sem olli jú nokkrum auka frústrasjónum, en það er samt vert að velta þessu fyrir sér.
Samhliða þessu stresslausa skemmtinámskeiði og eðalkaffidrykkju í Hugmyndahúsinu var ég ein taugahrúga fram eftir nóttum við að ljúka tónverki sem Duo Harpverk flutti á tónleikum í Norræna húsinu undir lok mánaðarins. Mér er enn lífsins ómögulegt að gera nokkuð nema svefnlaus og um það bil yfirum af henni allra síðustu stundu sem aldrei er langt undan. Hroðalega erfiðar fæðingar alltaf. En einhvern veginn sleppur allt fyrir horn.

Ég er helst á því að árið hafi einmitt náð hápunkti um mánaðarmótin janúar-febrúar hvað persónuleg afköst varðar. Auðvitað hafði maður svo sem sitthvað fyrir stafni, en mín bíður að æfa mig í að setja mín eigin verkefni í forgang.

Í huganum er ég komin til útlanda, nokkrar skólaumsóknir eru í vinnslu. Eitt krúsjalt skref stendur þó eftir í millitíðinni og það er að útskrifast úr skólanum sem ég er víst ennþá í. Ég hef enn ekki fundið neitt sem slær á lokaverk-kvíðann. Ég byrja í dag. Þakka fyrir að það er verið að vinna með loftbor í sameigninni sem rekur mig út á Þjóðarbókhlöðu að vinna.

Ég kveð að sinni,

Vinda

2010-01-16T21:12:00.005Z

Allt er í heiminum hverfult. Hún Vinda mín er öll. Við áttum margar góðar stundir saman. Þessar myndir tók pabbi af okkur inni í girðingu sumarið 2006.
Ég fékk Vindu í sárabætur fyrir Snerru, sem ég hafði fengið í skírnargjöf frá ömmu. Sú reyndist hrekkjótt og ólíðandi hross. Hún hvarf því sjónum vorum og ég var svo miður mín að ég grenjaði í sófanum heilt kvöld, þá fimm ára. Morguninn eftir fór pabbi með mig í pössun til ömmu og hún gaf mér hlut í Vindu á móti sér. Vinda var afskaplega sérlunduð skepna, en einstaklega skemmtilegur reiðhestur... nema þegar hún tók upp á því að standa kyrr. Upp úr þurru. Þá var ekkert hægt að gera annað en að snúa við. Einkennileg hegðun og ég gat oft orðið urrandi reið við hana. En samt var ég yfirleitt komin aftur á bak daginn eftir ef ekki samdægurs.
Ég veit ekki hvort og þá hvaða hugsun það var hjá ömmu að velja handa mér sérlundaða og geðstirða einstaklinga....
En þrátt fyrir að ég hafi verið hálf hrædd við bestaskinnið mitt fram yfir 12 ára aldurinn fórum við fljótlega upp úr því að eiga skap saman og fyrr en varði fór ég varla á bak á nokkrum öðrum hesti. Ég vissi alveg að hún var ekki gallalaus gripur, en það var ég ekki heldur og hún var mín. Þar af leiðandi langflottust.

Litið um öxl

2009-12-31T14:29:00.003Z

Hver man ekki hin fleygu orð úr áramótaskaupinu 1985: Það er við hæfi um áramót að líta aðeins um öxl... (það þarf látbragð að fylgja svo hægt sé að klára þennan brandara, þeir sem muna hlæja með, enda eðalskopskyn á ferðinni).

Árið 2009 hófst á því að ég varð óskaplega syfjuð upp úr kl. 00:00 á nýársnótt. Fór heim, reyndi að sýna smá lit, las hálfa blaðsíðu í bók, horfði á hálfa mínútu af einhverri sjónvarpsmynd, gafst svo upp fyrir svefninum og fór að sofa. Ég er sjaldan latari í seinni tíð en um áramót, á 17. júní og á menningarnótt.
Á nýársdag komu Sara og Silke í heimsókn, sitt í hvoru lagi, enda þekkjast þær ekki innbyrðis, en í ljós kom að þessar ágætu vinkonur mínar búa næstum því á sama stað í Sviss. Vinafundir mættu almennt vera fleiri í hversdagslífinu, voru svo alltof fáir árið 2009 eins og svo mörg önnur ár.
Mamma rak inn nefið áður en hún lagði land undir fót og heimsótti Kristínu Örnu til Nýja Sjálands, hvar hún dvaldi í heilan mánuð. Mikið sem mér fannst það dásamlegt. Og það skipti engum togum, Kristín Arna smitaði mömmu af flakkdellu og þær mæðgur eru á leiðinni til Suður-Ameríku í janúar næstkomandi, nánar tiltekið eftir 4 daga. Mér skilst Indland vera á dagskrá fyrir árið 2011.
Vanagangurinn gekk af göflunum og óð yfir allt fram á vor. Sigurjón Torfi varð tveggja ára í mars og undirrituð fullra 28 ára í apríl. Sú veiki, þ.e. 28 ára veikin, var ekki alveg eins skæð og 27 ára veikin. Mér varð mjög illt við að verða 27 ára, en virðist hafa verið farin að sætta mig við að ég bremsta ekki tímann þrátt fyrir að vera orðin 25 og hvorki komin með BA próf né farin að koma auga á hina formúleruðu beinu braut sem einhver ákvað að allir ættu að ganga eftir. Háskóli, íbúð, mamma, pabbi, börn og bíll. Háskólinn er í vinnslu þótt ég hafi aldur til að vera komin í doktorsnám en er bara rétt hálfnuð með BA, íbúðin komin og í henni geymi ég altént pabba með börn þó svo ég eigi ekkert í þeim og svo er jú bíll á bílastæðinu. Hak gæti komist við öll atriðin á listanum um árið 2013 ef vanagangurinn verður mér ekki ofviða. Ég get þó alltaf týnt nokkur atriði til, ég kann t.d. að prjóna og sauma út, elda og laga kaffi af mikilli ástríðu. Æðsta óskin er þó að geta eytt lengri stundum en fram til þessa með píanóinu. Kannski það sé efni í áramótaheit fyrir kvöldið. Sjáum til.
Kristín Arna heiðurssystir mín útskrifaðist sem iðnhönnuður frá Victoria University í Wellington í maí. Fljótlega upp úr því hófum við undirbúning að sýningunni hér.e sem opnuð var samtímis í Skaftfelli á Seyðisfirði og fyrrnefndum háskóla í Wellington. Sjónverkin voru hennar hugvit, tónverkið mitt og saman náði þetta allt saman að mynda heild. Þetta var tvímælalaust hápunktur ársins 2009 fyrir mig.
Vanagangurinn hófst svo á ný í september, en ég stakk hann af í 10 daga og skellti mér í stórfína ferð með mömmu til Berlínar. Þar hittum við Kristínu Örnu og hún varð samferða okkur heim.
Síðasti forfaðir minn kvaddi hið jarðneska líf í október, nú á ég bara formæður á lífi. Þrjár kjarnakonur sem gott er að eiga að. En það líður ekki sá dagur að ég hugsi ekki til karlleggsins og ylji mér við minningarnar. Ég var nú reyndar svo lánsöm að fá að kynnast tveimur langömmum og einum langafa sem einnig gáfu mér einstakt veganesti í minningapokann.
Von er á vanaganginum mánudaginn 4. janúar, enn og aftur til langdvalar. Nákvæmlega núna er ég nákvæmlega hálfnuð með námið í Listaháskólanum, hvar ég kann afar vel við mig. Það má nefnilega ekki skilja þetta sem svo að ég vilji finna vanaganginn í fjöru. Þvert á móti. Ég kann ágætlega við hann og tek honum almennt fagnandi. En það er alltaf háð því að hann skreppi frá með reglulegu millibili. Það er með þetta eins og allt annað, jafnvægis er þörf. Jólafríið var kærkomið, en vanagangurinn má koma þegar hann kemur. Ég er aldrei alveg tilbúinn fyrir hann eftir jólafrí því sængin er svo fjarska hlý. En ég venst honum. Melankólía er líka við hæfi um áramót, hún er ekkert slæm í hæfilegu magni.

Ég óska öllum vinum mínum og velunnurum innilega gleðilegs nýs árs sem ég hef á tilfinningunni að verði ofurár. Þjóðfélagsumræðan má halda áfram hvernig sem er, það verður alltaf eitthvað gargan í kringum hana. Ég ætla að vera í stuði árið 2010.

Frá Sigurjóni Torfa

2009-12-27T00:16:00.001Z

Sigurjón Torfi sendir ykkur sína prívat og persónulegu jólakveðju

Virkar líka frá síðunni hans.

Jólin, jólin, alls staðar

2009-12-23T22:33:00.002Z

Ég óska frænkum mínum öllum og frændum, vinum mínum, vandamönnum, velunnurum og öllum sem við mig kannast innilega gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Þakka ykkur fyrir að hafa skreytt líf mitt og glætt ljósi í gegnum tíðina.

Góðar stundir.

Gamla góða Mokka

2009-12-23T00:39:00.002Z

Við hjónaleysin fórum á jólaskrall upp og niður Laugaveginn þann 18. desember. Við áðum á gamla góða Mokka um miðjan dag. Mér hlýnaði verulega um hjartarætur þegar við komum inn, ekki bara vegna þess hve hlýtt er og notalegt á Mokka, heldur vegna þess hvað afgreiðslustúlkan var að segja við virðulega konu:

"Nei, við erum ekki með neitt hollt, hér er allt fitandi og borið fram með rjóma."

Ég stóðst ekki mátið, gekk að borðinu og sagði:

"Ég er einlægur stuðningsmaður þessarar næringarfræðilegu stefnu ykkar."

Heimsmálin

2009-11-18T09:44:00.002Z

Nýjar rannsóknir sýna að tölvuiðnaðurinn veldur meiri mengun en flugumferð heimsins vegna þess hve gífurlega mikið rafmagn þarf til að keyra hann. Í heiminum munu vera um ein milljón flugtaka á dag. Það er mikil mengun. Svo er endalaust talað um að pappírslaus viðskipti muni bjarga heiminum.

Þá þykir einnig sýnt að regnskógum Suður Ameríku stafar meiri ógn af sojabaunaræktun en pappírsnotkun eftir að sojavörur fóru sigurför sína um hinn vestræna heim. Suður Ameríkanar sjá sér hag í því að fella skóga til þess að fá aukið landsvæði undir sojabaunaakra.

Ég mun vísa í heimildir við fyrsta tækifæri.
Munið samt að bruðla ekki með pappír... og hætta að nota sojavörur.

Haustið

2009-10-28T14:49:00.006Z

Haustið er tími breytinga og umskipta í náttúrunni. Í minni eigin náttúru og fjölskyldunnar hafa undanfarin haust haft í för með sér stór og mikil umskipti. Jafnvel umpólun á köflum. Í nóvember 2006 fékk afi á Skipalæk heilablóðfall og var eftir það bundinn við hjólastól. Í nóvember 2007 lést pabbi minn sviplega.
Haustið 2008 rann upp og merkilegt nokk, þá tók ég haustinu jafnvel enn opnari örmum en áður. Sumrin eru alltaf hálf manísk finnst mér, en haustin tími jafnvægis. Mér fannst ég fljóta inn í haustið dansandi á línunni milli yin og yan. Þó örlaði stundum á óæskilegri meðvitund um haustin tvö sem á undan voru gengin og það sem þau báru í skauti.
Fyrsta árs nemar í tónlistardeild Listaháskólans voru sendir á námskeið í Skálholt 4.-9. október eða þar um bil. Þar var ekkert sjónvarp, ekkert útvarp, engin blöð og allir of uppteknir til að bera sig eitthvað eftir fréttum af umheiminum. Ég kom heim og spurði Davíð: Jæja, gerðist eitthvað á meðan ég var í burtu? Hann svaraði: Jaaa, bankakerfið virðist vera hrunið og allir eru brjálæðir. Ég sagði þá: Pfffff, ef það er mótbyr haustsins 2008 þarf ég ekki að kvarta.
Nú er haustið 2009. Þá kvaddi afi minn á Skipalæk. Feðgarnir Sigurður og Grétar hvíla nú hlið við hlið undir Ekkjufellinu.

Að lokum eftir langan, þungan dag,
er leið þín öll. Þú sest á stein við veginn,
og horfir skyggnum augum yfir sviðið,
eitt andartak.

Og þú munt minnast þess,
að eitt sinn, eitt sinn, endur fyrir löngu
lagðir þú upp frá þessum sama stað.

Steinn Steinarr

2009-10-05T13:04:00.002Z

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðasta blund.

Madama Butterfly

2009-10-01T10:45:00.001Z

Óperan Madama Butterfly eftir Puccini hefur aldrei fengið nafn á íslensku. Hvort finnst ykkur betra, Lafði Fiðrildi eða Lafði Smjörfluga?

Pilsfaldakapítalismi

2009-09-27T22:41:00.005Z

Davíð Oddssyni tókst enn einu sinni að setja þjóðina á hvolf fyrir það eitt að fá sér vinnu. Eftir því sem ég hugsa meira um þetta, þá botna ég minna í öllu fárinu. Það eina sem ég veit er að ég tek ekki mark á fjölmiðli sem þessi maður ritstýrir og ég hefði ekki ráðið hann í vinnu ef hann hefði sótt um hjá mér. En hann vantaði nú samt vinnu, það losnaði starf og hann var veiddur í það. Fyrir svo utan að það er ekki seinna vænna en hann prófi að vinna í einkageiranum, maðurinn fer að komast á aldur og hefur verið á ríkisspenanum alla sína starfsævi. Þrátt fyrir að hafa í kjaftinum verið maður einkaframtaksins.

Rétt eins og Hannes Hólmsteinn, sem virðist ekki ætla að færa sig úr ríkisháskólanum til einkaháskólanna. Í kjaftinum vill hann einkavæða menntakerfið. Við höfum HR og Bifröst, einkaskólana tvo sem grenja út jafnhá fjárframlög frá ríkinu og HÍ. Örugglega fyrirmyndar rekstrarleið að hans mati. Ekki fer hann þangað. Þannig mætti vafalaust lengi telja.

Kapítalistarnir hanga allir í pilsfaldi ríkisins. Heimta einkavæðingu, kaupa hægri vinstri og grenja svo út peninga frá ríkinu þegar allt fer á hausinn.

Fyrir hvað standið þið, sjallar? Hvar væruð þið ef ríkisstofnana nyti ekki við? Blankir og atvinnulausir? Enginn einkavinur til að gefa ykkur péníng og skipa ykkur í embætti? Nema kannski Garðabæjar-anginn af ykkur, hann væri líklega um borð í leiguflugvél á leið til Ísafjarðar.

Ég held að ég sé kominn að þeirri niðurstöðu að fagna því að Davíð Oddsson sé orðinn ritstjóri Morgunblaðsins. Það er lítið mál fyrir okkur hin að sniðganga einn fjölmiðil og það hlýtur að vera hverjum talsmanni einkaframtaksins nauðsynlegt að prófa a.m.k. einu sinni á ævinni að starfa fyrir einkaaðila.

Í viðjum

2009-09-24T19:46:00.003Z

Ég er hvorki hætt né farin. Ekki alveg strax a.m.k. Ég er hins vegar fámál. Oft er ég meira að segja orðlaus. Þjóðfélagsástandið er of súrt til að ég nenni að mynda mér skoðanir. Ég er meira að segja hætt að horfa daglega á fréttir. Horfi bara stundum og stundum ekki. Svo hefur Morgunblaðið endanlega verið afskrifað á heimilinu sem mark á takandi fjölmiðill. Fyrir nokkrum dögum var hringt í okkur og okkur, ásamt öllum öðrum gömlum áskrifendum boðinn Mogginn ókeypis í mánuð. Í dag sögðum við allri áskrift upp, ókeypis eða ekki og ég les ekki lengur mbl.is.

Ég er miklu frekar að hugsa um þetta sem enginn er að spá í nú til dags. T.d. fésbókarfíkn Íslendinga og persónunjósnir sem auðveldlega geta átt sér stað í þessu netsamfélagi. Aukinheldur er ég enn á því að bloggið sé skemmtilegra.

Svo hef ég verið að velta því fyrir mér að undanförnu hvort það eru konur eða karlar sem hagnast á sölu og framleiðslu dömubinda í heiminum. Ég var að velta því fyrir mér síðast þegar ég fór út í búð hvað tíðahringur kvenna, eðlilegur og sjálfsagður hluti líkamsstarfseminnar, væri rosalegt markaðsafl. Eins svosem úrgangslosun ungbarna, bleyjubissnesinn er álíka stór ef ekki stærri. Og hvernig týpur eru þetta sem "hanna" dömubindi og bleyjur? Hvað er notað í þetta? Í flestum tilvikum klórbleikt bómull, grysjur og lím? Nema í lífrænu týpurnar, þar er ekkert klór notað, sem betur fer. Hvers eiga konur og börn að gjalda? Konur og foreldrar eru fangar sannfæringar um að það að neita sér um þetta tvennt hafi í för með sér tilfinnanlegan skort á lífsgæðum. Ég veit ekki af hverju, en allt í einu finnst mér eitthvað klikkað við það ef raunin er sú að sleiktir jakkafatakarlar með skjalatösku séu þeir sem hagnast á sölu og framleiðslu bleyja og dömubinda.

Best að gúgla og gá.

Ferðalag

2009-09-12T11:14:00.003Z

Þá er ég aftursnúin úr haustferðalaginu sem var ljómandi skemmtilegt. Ég skrópaði að vísu í skóla og vinnu á meðan, sem útheimtir ófyrirséðan klukkustundafjölda í kvöld og helgarvinnu, en þetta var allt fyrirhafnarinnar virði.

Við mamma lentum í Berlín á föstudagskvöldi og brunuðum með almenningsfararkostum áleiðis á hótelið. Kristín Arna var hvergi sjáanleg, en við höfðum mælt okkur mót við hótelið. Við ákváðum að koma okkur fyrir og halda svo leitarfund. Allt í einu segir mamma: "Hvaða stígvél eru þetta sem speglast í glugganum??" Og í sama mund stekkur hún út af baðherberginu. Hún hafði föndrað við að fela farangurinn sinn í herberginu og láta líta út fyrir að enginn væri á staðnum og við kolféllum fyrir bellibragðinu.

Við skoðuðum Berlín ásamt Önnu Völu höfuðsnillingi morguninn eftir og tókum svo lest til Hamborgar í eftirmiðdaginn. Þar beið okkar kvöldmatur hjá Helgu, skiptinemamömmu minni. Næstu dagar á eftir fóru í frekar planlaust dingl hingað og þangað um borgina, heimsóknir, óhóflegt át og fleira notalegt.

Dingluðumst svo annan dagpart í Berlín á heimleiðinni og flugum svo heim við toppskilyrði þann 11.09.09.

Bráðum koma myndir.

Sannleikurinn

2009-09-03T11:20:00.002Z

Mamma kemur morgun á

munum við þá fara burt.

Íslandinu fljúga frá

sem fiskar dregnir land á þurrt.

hér.e

2009-08-29T20:39:00.002Z

Vopnafjörður

2009-08-29T20:25:00.002Z

Héraðsflói

2009-08-29T19:47:00.001Z

Síðsumarsögur

2009-08-28T17:00:00.002Z

Sumarið er þá svo gott sem búið og ég sest niður við blogg. Ég er reyndar farin að hneigjast til þeirrar samsæriskenningar að fésbókin hafi étið bloggið, en mér er alveg sama. Mér finnst blogg skemmtilegt. Ég reyni þó ávallt að forðast langhunda.

Önnin í Tónmenntaskólanum hófst með kennarafundi á mánudaginn og starfsdögum frá þriðjudegi. Hanna Birna og félagar dunda sér við að skera niður. Skera niður, skera niður, ha-ha-ha-ha-haaaaa. Ég var þó heppin, hélt mínu starfshlutfalli óskertu. Svo veit maður ekkert hvað gerist. Viðbragðsáætlun vegna svínaflensu var kynnt og handspritt sett við allar handlaugar. En sumsé, þar með er ég aftur orðinn kennari. Þó bæti ég um betur þetta árið, því ég og einn samstarfsmaður minn tókum að okkur að skrásetja nótnasafn skólans. Þetta skoðast af minni hálfu sem stöðuhækkun. Frá því að vera óbreyttur kennari til þess að vera kennari og nótnaskrásetjari.

Önnin í Listaháskólanum hófst með fundi á miðvikudaginn. Þar var kynnt viðbragðsáætlun skólayfirvalda við verðbólgu og niðurskurði. Nú eru allir nemendur leiklistar- og tónlistardeildar undir sama þaki auk dansnema. Nemendaleikhúsið mun einnig hafa aðsetur í skólanum og mastersnemarnir einnig. Einum skúr var bætt við bak við hús og útskriftartónleikar fara ekki lengur fram í salnum heldur í Sölvhóli, virðulegasta skúrnum sem þó er lýstur upp með flúorljósum. Þá var kynnt viðbragðsáætlun vegna svínaflensu og handspritt sett við allar handlaugar. Litlar breytingar voru þó sjáanlegar í þessari viku, ennþá ekki að sjá að það sé mikið þrengra um fólkið og enn ekki borð í öllum kennslustofum. En eina nýbreytni var ég vör við í mötuneytinu. Hægt var að kaupa afganga frá deginum áður á 300 kall. Ég prófaði. Mötuneytið græddi, ég sparaði og allir ánægðir. En þá er ég sumsé aftur orðin nemandi.

Sumarið var skemmtilegt og ég er á leiðinni til útlanda. Sting af frá vinnu og námi í slétta viku. Flýg ásamt móðurgulli mínu til Berlínar þar sem systurgullið mun bíða okkar. Þaðan tökum við lest til Hamborgar og heimsækjum vini og vandamenn. Vinum mínum og vandamönnum þar í borg fjölgar jafnt og þétt og ótækt annað en að taka púlsinn á fólkinu a.m.k. annað hvert ár. Nýjasti vinurinn er hér.

hér.e

2009-08-15T10:17:00.004Z

Jæja, stóri dagurinn okkar er í dag. Ennþá get ég bara sagt svo til allt til reiðu. En afgangurinn reddast. Bless í bili.

Hjúskaparmálið sem er í blöðunum

2009-08-13T09:07:00.004Z

Ég hef yfirleitt tekið því með fyrirvara þegar fólk kemur með forsjármálin sín í fjölmiðla. Að baki slíkum málum er oft langt og flókið ferli persónulegra deilna milli fólks, hvoru um sig þykir á sér troðið og að hitt sé miskunnarlaus Grýla. Sem er eðlilegt, því hjónaskilnaður má vera svæsinn ef til aðfarargerðar kemur, eins og gerði í máli Borghildar, sem nú nýtur m.a. stuðnings fésbókarliða. Það er erfitt að taka afstöðu með og á móti fólki sem maður þekkir ekkert persónulega og eina vitneskja sem maður hefur um framgang mála er frá öðrum málsaðilanum, sem er langt frá því að vera hlutlaus.

Ég ákvað því að lesa úrskurðinn á heimasíðu Hæstaréttar. Það er auðvelt að finna hann, því í skilnaðarmálum er alltaf M gegn K eða K gegn M og í fjölmiðlum hafði komið fram að Dögg Pálsdóttir hrl. er lögmaður M og Sveinn Andri Sveinsson lögmaður K. Ég fann hann því hér. Þetta munu ekki vera neinir aukvisar í faginu sem eru fengnir í þetta mál. Ég held að af úrskurðinum sé ljóst að gagnrýnin sem Sveinn Andri Sveinsson sætir af hálfu konunnar, þ.e. gerðarþola í úrskurðinum, eigi við nokkuð sterk rök að styðjast.

Héraðsdómari segir beinlínis í úrskurðinum að hann (Sveinn Andri altso) hefði getað byggt málið á ákv. undanþáguákvæði í lögum og þá hugsanlega fengið aðfarargerðina dæmda ólöglega. NB. Það er ekki víst, en hugsanlegt. Því ætti það að vera haldbær ástæða fyrir lögmann að líta til hennar. Það hafi hann ekki gert og þar með eigi gerðarbeiðandi óskoraðan rétt til að krefjast afhendingar á börnunum með beinni aðfarargerð. Það liggur því beint við að álykta að Sveini Andra hafi fatast flugið. Maður hefði haldið að hagsmunir barnanna ættu að vega þyngst í svona málum og aðfarargerð með þessum hætti hefði ég haldið að teldi til verulegs rasks á högum barnanna. Lagaumhverfi á Íslandi er aukinheldur afskaplega fjandsamlegt feðrum í málum sem þessum. Þetta hefði því hugsanlega verið skítur á priki fyrir hann að taka þetta mál í nefið. Honum þykja refsimál örugglega skemmtilegri en aðfarargerðir og hjúskaparmál.

Sjáið þið bara sjálf, þetta stendur þarna:

"Eins og fram kemur í málsgögnum fór gerðarþoli með börnin til Íslands þann 10. janúar 2008. Beiðni um afhendingu barnanna, dagsett 10. febrúar 2009, var móttekin af Héraðsdómi Reykjaness þann 11. febrúar 2009. Þá var því liðið meira en eitt ár frá því að börnin voru flutt á brott og hald gerðarþola hófst. Hefði því getað komið til skoðunar hvort undanþáguákvæði 1. mgr. 12. gr. laganna kæmi til álita, en samkvæmt því er heimilt að synja um afhendingu barns ef meira en eitt ár er liðið frá því að barnið var flutt á brott eða hald hófst þar til beiðni um afhendingu er móttekin hjá héraðsdómi, enda hafi barnið aðlagast nýjum aðstæðum. Af hálfu gerðarþola hefur ekki verið byggt á þeirri málsástæðu, hvorki í greinargerð né í munnlegum málflutningi. Af hálfu gerðarþola var ekki reynt að koma þessari málsástæðu að í málinu. Með hliðsjón af því að dómari getur ekki farið út fyrir kröfur aðila og málsástæður og þess að sönnunarfærsla hefur ekki farið fram með tilliti til ákvæðisins varðandi það hvort börnin hafi aðlagast nýjum aðstæðum getur dómurinn ekki beitt þessari synjunarheimild. Ber til þess að líta að sönnunarbyrði fyrir því að skilyrðum ákvæðisins um aðlögun barns sé fullnægt hvílir á þeim sem mótmælir afhendingu barns.

Samkvæmt framansögðu er að niðurstaða dómsins að gerðarbeiðandi eigi óskoraðan rétt til að krefjast afhendingar á sonum málsaðila og því beri að fallast á að drengirnir verði teknir með beinni aðfarargerð úr umsjá gerðarþola og afhentir honum hafi gerðarþoli ekki látið þá sjálf í umsjá gerðarbeiðanda í Bandaríkjunum eða á annan hátt stuðlað að för drengjanna til gerðarbeiðanda innan sex vikna frá uppkvaðningu úrskurðar þessa."

Skeyti

2009-08-10T14:24:00.002Z

Tölvupóstur er asnalegt orð - stopp

et. tölvupóstur, ft. tölvupóstar - stopp

Hvernig í ósköpunum dettur fólki, þá ekki síst fjölmiðlafólki í hug að samþykkja þetta herfilega orðskrípi - stopp

Sérstaklega í ljósi þeirrar staðreyndar að við eigum hið ljómandi fína orð skeyti yfir orðsendingar sem skila sér samdægurs - stopp

Hvernig var hægt að klúðra því að koma í gagnið almennilegri þýðingu á orðinu e-mail - stopp

Það sendir hvort sem er enginn telegramm nú á dögum - stopp

Ég sendi aldrei tölvupóst, þaðan af síður tölvupósta - stopp

Ég sendi hins vegar mörg skeyti á dag - stopp

Yfir og út - stopp

Sumarsögur II

2009-08-04T17:15:00.002Z

Kreppan bitnaði á heimilinu í dag, 04.08.09. Við áformuðum að borða afganga í tartalettum. Afgangaát hefur tíðkast á heimilum mínum frá því í árdaga og telst því ekki afleiðing kreppunnar. Hins vegar fékk betrihelmingurinn þær upplýsingar í Melabúðinni að sökum kreppunnar, þá væri tartalettuskortur í landinu. Tartalettur teldust til innfluttrar munaðarvöru, en ekki til nauðsynja og væru því ekki fluttar inn lengur. Svona er að snobba fyrir mat, kæru vinir.

Svo fór ég í bankann. Úff hvað ég er fegin því að vera ekki bankastarfsmaður í dag. En ég fór ráðvilltari út úr honum en inn í hann, þrátt fyrir að hafa komið inn í þeim erindagjörðum að biðja ráðgjafa um ráð. Ég fékk ráð, en á öllum ráðum var gríðarlegur fyrirvari um óvissu, svo ég sat uppi með óráð.

Getur einhver sagt mér hvort verðbólgan sé vaxandi eða fallandi?

Hve lengi mun það kreppuástand standa að afgangar í tartalettum teljist til sérstaks munaðar í matarvali?

Sumarsögur I hluti

2009-07-31T21:02:00.004Z

Ég er þá aftursnúin til Reykjavíkurinnar eftir vel heppnað ferðalag um norðan og austanvert landið. Við vorum afar óheppin með veður, svo allt það tan sem safnast hafði á Austurlandi og Reykjavík í júnímánuði er löngu horfið. Ég mun því mæta föl sem nár í skólann þann 24. ágúst næstkomandi. Hvurjum er sossum ekki sama??? Stundum var kalt í veðri, stundum bara milt og áreitislaust, en afar sjaldan skein sól. Hún skein þó í sinni, sem skyldi ekki vanmeta.

Ég fékk að upplifa að vera maki á ættarmóti í Hjaltastaðaþinghá. Ég ímynda mér að það hafi verið svipað og menntaskólasammenkomst, því ég hitti marga sem voru með mér í menntaskóla. Það var voða gaman. Aukahugleiðing um ættarmót birtist áður en langt um líður.

Svo fór ég á tónleika í Bláu kirkjunni á Seyðisfirði. Þar sungu Ásgeir Páll baritón og Þorvaldur bassi við píanóleik Önnu Guðnýjar Guðmundsdóttur. Þetta voru hressir og skemmtilegir tónleikar. Við fórum að sjálfsögðu baksviðs og töluðum við stjörnur kvöldsins:

Davíð við Þorvald: Þakka þér kærlega fyrir tónleikana, þakka þér fyrir allt nema rússnesku aríuna.

Ég við Davíð (hvellum rómi): Nema rússnesku aríuna? Hún var æði!

Davíð við mig: Já, hey! Heldurðu að ég viti ekki hvað bassi og rússneska gerir fyrir þig?

Sund og vog

2009-07-03T09:36:00.002Z

Við fórum í sund í gær, hjónaleysin. Þar erum við gjörn á að stíga á vogina, því ekkert slíkt er til á heimilinu. Það þýðir að við stígum á vog svona fjórum til fimm sinnum á ári. Synd að fara svona sjaldan í sund. Í ljósi þess að bæði erum við flugsynd. Synd, já, synd.

Ég trúði ekki mínum eigin augum. Tólf kíló hafa bæst við þyngd mína síðan við rugluðum saman reitum. Ég horfði á mig í speglinum og hugsaði: Já, en ég er svo mjó!

Kom svo heim og leit aftur í spegil. Fannst ég alveg jafn ótrúlega mjó og í sundinu.

Öfug anórexía. Ranghugmyndir um ágæti eigin vaxtarlags.

Ljóst er að annað tveggja verður að gerast:

a) Grennast uns ég fer aftur að passa í fötin mín.

b) Endurnýja fataskápinn frá grunni.

Vel gagnist.

2009-06-22T15:55:00.001Z

Ofurrollan hefur vaknað úr dvala, systir mín komin með ritræpu eins og hún á ætt og kyn til. http://ofurrollan.blogspot.com

Klipping?

2009-06-19T10:58:00.002Z

Ég ákvað fyrir skemmstu að einbeita mér að því að versla í minni heimabyggð. Fór þar með í klippingu á Hótel Sögu. Svo ætlaði ég að panta tíma þar í dag. Það hringdi út. Ákvað þá að halda samt sem áður í hugsjónina og hringdi í Hárgreiðslustofuna Ellu við Dunhaga.

Pirruð kona: "Bíddu aðeins... Ella"

Ég: "Já, er þetta á hárgreiðslustofunni?"

Pirruð kona: "Já"

Ég: "Er nokkur smuga að komast að hjá þér í dag?"

Pirruð kona: "Nei"

Ég: "Allt í lagi, ég var þá að hugsa um að panta bara tíma seinna"

Bíb-bíb-bíb-bíb.

Hún skellti á.

Það er nú þjónustan sem maður fær í öllu atvinnuleysinu.

Best að fara þá bara á gömlu góðu við Klapparstíginn og aldrei annað!

Aðþrengdar eiginkonur I

2009-06-18T15:29:00.004Z

Ég er forfallinn aðdáandi Aðþrengdra eiginkvenna. Í Fréttablaðinu í dag birtist pistill sem ég var allsendis ósammála varðandi þessa þætti. Aðalsmerki þessara þátta, það sem límir mann við skjáinn, er einmitt það sem pistlaskrifarinn kvartar yfir. Það gerist yfirleitt ekki margt í hverjum þætti, en rosalega margt er opnað, þ.e. margir hnútar eru skildir eftir óleystir og í flestum tilvikum getur brugðið til beggja vona... ef ekki þriggja eða fjögurra vona. Svo þegar eitthvað gerist kemur strax annar hnútur og ég veit ekki með ykkur, en ég er alltaf óð í að fá hnútinn leystan strax. Það skal tekið fram að ég hleð ekki niður höfundavörðu efni af netinu, í fyrsta lagi af prinsippástæðum, í öðru lagi af því það er miklu skemmtilegra að vera "gamaldags" húkt á sjónvarpsþáttum.
En sumsé, ég á fyrstu seríuna á DVD og er búin að horfa á allt aukaefnið. Mér finnst handritsvinnan í þessum þáttum hreint meistaraverk og þessi sería sem hefur verið í sjónvarpinu núna engin undantekning þar á. Pistlaskrifari Fréttablaðsins kvartaði eins og áður segir undan því hvað atburðarrásin hefur verið hæg í þessari seríu og að í síðasta þætti hafi loksins eitthvað gerst. Ég er svo dásamlega ósammála þessari athugasemd. Mér hefur fundist serían álíka fullkomin og hinar sem á undan eru gengnar, þangað til kom að þessum misheppnaðasta þætti í sögu eiginkvennanna. Edie var fórnað fyrir hina ömurlegu persónu Dave Williams. Hún verðskuldaði þátt um sig, en þetta drepur líklega framhaldið. Það var gaman að hafa Dave þarna, maður hafði megna óbeit á honum og gargaði jafnvel á sjónvarpstækið, en það er annað hvort einhver skuggaleg umpólun yfirvofandi í furðuveröldinni við Bláregnsslóð eða einfaldlega endir á þessum allt að því lang bestu sjónvarpsþáttum sem framleiddir hafa verið.

Svo er það spurning hvort maður eigi að fyrirgefa ein mistök.

Þær skipa sér í röð Simpson's, Foster's Home for Imagnary Friends, Matlock og Derrick. Þetta verður ekki síðasta eiginkvennarýni á þessari síðu.

Rúst

2009-06-12T12:36:00.002Z

Ég fékk smeðjulegt höfnunarbréf í dag frá Nýsköpunarsjóði námsmanna.

Fúl? Já, hund. Ég var handviss um að ég fengi hann. Ofmat á eigin hugmyndum? Örugglega. Vonbrigði? Klár.

Verkefnið verður samt unnið, kauplaust eður ei. Hugsanlega var það líka ein af ástæðum höfnunarinnar. Þeir hafa séð það í hendi sér að styrkurinn hefði ekki haft úrslitaáhrif um það hvort verkefnið yrði sett í gang eða ekki.

Ég ætla að taka þátt í prjónahönnunarkeppni Tinnu í staðinn. Það eru trúlega jafnmiklar líkur á því að tónlistarnemi gangi í augun á prjónameisturum og styrkveitendum Rannís. Ef ég vinn, þá ætti verðlaunaféð að duga fyrir verkefninu.

Og í dag halda allir skrásettir í Dalinn væna. Ég fylgi ykkur í huganum.

Toppurinn?

2009-06-07T12:33:00.002Z

Ég held að ég hafi sjaldan komist jafn nærri toppnum á tilverunni og í gær, hafi ég ekki barasta náð honum.

Ég hóf daginn á staðgóðum morgunverði. Hugleiddi að margt hefði breyst í kýrhausnum sem jafnan geymdi margt skrýtið, en fimm ár voru nú liðin frá því að síðast rataði etanól inn fyrir mínar varir. Sólin skein hið innra og hið ytra. Daginn áður hafði ég í félagi við skólabróður minn úr Listaháskólanum skrifað hljómkviðu fyrir 10 þokulúðra fyrir Hátíð Hafsins. Hljóp með partitúr og parta til Kjartans, sem hafði tekið að sér að stjórna galleríinu og hélt á fund. Þaðan skaust ég í hendingskasti út á Granda og um borð í bát til að spila á þokulúður. Einn-tveir-þrír-fjór-einn-tveir-þrír-fjór... ég hef enga hugmynd um hvernig þetta hljómaði, en við vitum nákvæmlega hvernig á að gera þetta næst. Þetta verður í þremur fjórðu, ekta sjómannavals og norska varðskipið gerir úmm-ba-ba-úmm-ba-ba undir hinum lúðrunum.

Á eftir drukku allir flytjendur kaffi í boði tónskáldafélagsins á Kaffivagninum. Það er án efa virðulegasta kaffi sem ég hef á ævi minni drukkið.

Þaðan hlupu flytjendur og nokkrir fleiri niður á Austurvöll á fyrstu tónleika Lúðrasveitarinnar Selsins, sem skipuð er tónlistarnemum úr ýmsum áttum. Þátttökuskilyrði er að spila á hljóðfæri sem maður kann ekki á. Efnisskráin samanstóð af nokkrum ódauðlegum smellum:

1) Ég bið að heilsa

2) Love me tender

3) Marsbúa cha cha cha

4) Prumpulagið

Stjórnandinn kynnti á íslensku og útlensku í ljósi gríðarlegs fjölda appelsínugulklæddra útlendinga á Austurvelli. "These are all great musicians, but on other instruments". "And the last but not least; The Icelandic Fart Song"

Ég kann að hafa annarleg áhugamál, en ég held að það sé ekki hægt að skemmta sér mikið betur...

Svo var það útskriftarveisla hjá Helenu gullsmíðadúx, Flórída og Kofi Tómasar frænda í góðum félagsskap. Sofnaði og vaknaði brosandi. Trallalalalala.

PS. Myndir og myndbönd af æfingum og tónleikum Selsins eru sýnileg á Þértúbu og Snjáldrunni.

Skattar

2009-05-31T22:46:00.002Z

Skattar á áfengi, tóbak og bensín?

Áfengi nota ég ekki, tóbak nota ég ekki, bensín nota ég en í afar litlu mæli. Þetta þrengir að einkabílnum sem mér þykir mega gera í miklu meira mæli hér á landi. Þetta yrði þá kannski til þess að aðalumferðaræðar borgarinnar fylltust ekki fjórum sinnum dag hvern af bílum með einni manneskju innanborðs. Og drægi bara úr almennri bílnotkun um landið allt, sem væri til sérlega mikilla bóta fyrir samfélagið.

Enginn þarf áfengi og tóbak til að draga fram lífið, svo ég get ekki komið auga á vandamálið.

Satt að segja gæti mér ekki verið meira sama um þessa tollheimtu. Hins vegar finnst mér afar einkennilegt að Jóhanna og félagar sem hafa með réttu argast út í verðtryggingu á íbúðarlánum í um 20 ár leggi nú blessun sína yfir hana og sitji sem fastast á þeim blóðpeningum.

Einu úrræði sem boðið er upp á er frestun á vandanum sem hefur í för með sér enn hærri vexti þegar frystingu er aflétt. Ætli Alþingismenn fái niðurfellingu húsnæðislána þegar þeir komi inn á þing og sjái þetta þess vegna ekki?

Svo ef maður reynir af veikum mætti að tryggja eigið fé með verðtryggingu á móti, með því að setja það litla sem maður á afgangs um hver mánaðarmót inn á verðtryggðan bankareikning, þá hver innlögn bundin þar í þrjú ár og ef maður þarf að taka peninginn út fyrr, þá bæði er innheimt gjald fyrir það og vextir skerðast.

Mér er flökurt!

Ísland elskar Kína

2009-05-31T12:42:00.004Z

Skyldulesning dagsins er grein eftir Svavar Halldórsson, fréttamann, sem birtist í Mogganum í dag. Ég var sammála öllu sem kom fram í greininni, nema því að hann sagðist í lokaorðum greinarinnar ekki oft sjá tilefni til að skammast sín fyrir þjóðerni sitt. Ég skammast mín hins vegar fyrir það alla daga, oft á dag.

Nýjasta tilefnið er Kínverjarassasleikjur ríkisstjórnar Íslands. Hvorki ríkisstjórn né forseti Íslands hafa óskað eftir fundi með Dalai Lama. Hvaða þjóðarleiðtogi hefur annars fengið að heimsækja Ísland án þess að fá heimboð í Bessastaði eða helg vé ráðherra??

Framferði Kínverja við innlimun Tíbets í Kína er eitt viðbjóðslegasta athæfi mannkynssögunnar. Kínverjar eru heimsmeistarar í mannréttindabrotum. Amnesty International er bannað í Kína.

Svo ég vitni beint í Svavar, þá er augljóst að Íslendingar meta viðskiptasambönd við Kína meir en mannréttindi heillar þjóðar.

Til að reyna að þvo hendur mínar af þessum heigulshætti hef ég ákveðið að hlýða á hann í Laugardalshöllinni. Niðurtalning í landflótta: Tvö ár.

FYRIRGEFIÐ, KÆRA RÍKISSTJÓRN, HVAÐ ER AÐ YKKUR?

Mogginn.. enn og aftur

2009-05-27T20:18:00.004Z

Hér sit ég og ætti að vera að semja umsókn til Nýsköpunarsjóðs námsmanna sem skal skilast inn á föstudaginn. En ég get ekki hætt að hugsa um tvær greinar úr Mogganum í dag.

Önnur var um hvalveiðar, eftir Sigurstein Másson. Stutt og laggóð grein þar sem tíunduð voru rök gegn hvalveiðum. Ég skil ekki enn, þrátt fyrir vandlegan lestur greinarinnar, af hverju það er eitthvað verra að veiða hvali en önnur dýr. Sigursteinn tiltekur ómannúðlegar aftökuleiðir. Ég held að engin aftökuleið sé mannúðleg. Bandaríkjamenn nota rafmagnsstóla, sprautur og fleira til að slátra ógæfufólki. Það má velta fyrir sér hve margir saklausir hafi fallið í valinn þar í landi í þágu réttvísinnar. Við hvalveiðar eru hins vegar notaðar einhverjar spjótbyssur og eins og búast má við tekur svolítinn tíma að koma dýri sem er trúlega mörghundruðsinnum stærra og þyngra en skyttan sjálf fyrir kattarnef. Spurning hvort reynandi væri að nota eitthvað í ætt við rafmagnsstólinn til að murrka lífið úr blessuðum skepnunum. Eins og Agnes benti svo á í kómhendu við síðustu hvalveiðavangaveltur mínar, þá eru kengúrur drepnar úr þyrlum með hríðskotabyssum í Ástralíunni.
Skot í hausinn er heldur ekki mannúðlegt skv. minni bók. Engin aftökuaðferð er mannúðleg. Þaðan af síður er það mannúðlegt að kvelja dýr í þágu vísinda.
Nautaat er viðbjóðslegt og allar aðrar "íþróttir" sem ganga út á að murrka lífið úr skepnum og enn viðbjóðslegra er að telja það til afþreyingar fyrir mannfólk.
Allt í lagi, berjist gegn hvalveiðum, en mikið vona ég að það sé þá bara einhver byrjunarreitur, ég verð að viðurkenna að mér finnst sjálfri liggja meira á t.d. að berjast dauðarefsingum í heiminum en hvalveiðum. Á eftir þeim má svo snúa sér að því að banna fólki að kvelja dýr í eigin þágu. Síðan mætti velta fyrir sér þeirri spurningu í víðu samhengi hvort verjandi sé að drepa dýr til manneldis. Hvalir eru dásamleg dýr, en af hverju snýst málið ekki um að bera virðingu fyrir öllu lífi á jörðinni?

Svo var grein eftir konu sem ég man ekki hvað heitir, en var titlaður ráðgjafi, um Waldorf-skólann í Lækjarbotnum. Þessi grein virtist vera skrifuð af tilefnisleysi, a.m.k. var hún ekki svar við neinni gagnrýni. Í besta falli var hún hugsuð sem gagnrýni á almenna skóla á Íslandi, en mig grunar að hún þjóni frekar þeim tilgangi að vera auglýsing fyrir einkarekinn skóla. Þetta er ályktun úr lausu lofti gripin, svo við látum hana liggja milli hluta. Í greininni koma nefnilega fram margir þarfir punktar um uppeldi barna.
Hvernig er hægt að forða barni sínu frá því að hafa sjónvarp, hryllingsmyndir, tölvuleiki, internet, ípott og farsíma á heilanum? Ég vil meina að það sé hægt með ýmsu móti. T.d. með því að horfa ekki sjálfur á sjónvarp öll kvöld, eyða ekki óhóflegum tíma í tölvu, með ípottinum eða farsímanum. Hvernig er hægt að vera laus við meðvirkni í uppeldi? Ég segi: Með því að vera samkvæmur sjálfum sér og vera sjálfur ekki meðvirkur.
Greinarhöfundur lýsir því fjálglega að barnið hennar hafi á einu ári í almennum skóla breyst í þunglyndan sjónvarpssjúkling. Svo þegar það hafi komist aftur í Waldorf-skólann hafi það orðið jafndásamlegt og áður. Eigi rengi ég sögu hennar. En mér finnst þarna birtast skólabókardæmi um viðhorf sem ég álít foreldrum hættulegast: Að gera skólann, stofnunina, kennarann, kerfið, ábyrgt fyrir hegðun barna sinna. Vissulega hefur skólinn gríðarleg áhrif, en hann er ekki ábyrgur! Hér er kennarinn innra með mér vaknaður í vígahug!
Nú hef ég einhverja innsýn í antrópósófísku mannspekina og kynntist nokkrum krökkum sem gengu í Waldorf-skóla í Þýskalandi, nánar tiltekið í Hamborg. Sjálf gekk ég í Albert-Schweitzer skólann þar í borg þegar ég var 16-17 ára, sem byggir á svipaðri stefnu. Meginmunurinn er helst fólginn í því að meiri áhersla var á tónlist í Albert-Schweitzer skólanum. Og já, ég hefði viljað ganga í þennan skóla alla mína tíð... en það hefur trúlega eitthvað með mitt áhugasvið að gera...
Hins vegar varð mér ekki meint af almennum skólum og ég fékk líka að sjá að það hentar ekki öllum að vera í svona "sérskólum" ef ég má kalla þá það.
En í Moggagreininni var jafnframt fullyrt að börnum sem gengju í Waldorf-skóla gengi einstaklega vel í almennum framhaldsskólum og ættu meiri möguleika á velgengni í lífinu, því í þessum skólum væri svo vel hlúð að tilfinningagreind, en hún kæmi manni almennt lengra en bókvitið. Margt má til sanns vegar færa af þessum fullyrðingum, vissulega, og eins og áður hefur komið fram, þá er ég frekar gefin fyrir þessa stefnu en almennt skólakerfi.
En utan um skólastarf af þessu tagi getur myndast sápukúluheimur, ofurverndað umhverfi, sem á lítið skylt við lífið þar fyrir utan. Einhvern tíma þarf maður að stíga út úr sápukúlunni og þó stefnan undirbúi flesta mjög vel undir skellinn sem verður þegar lífið tekur við er enginn fullkomlega varinn.
Antrópósófíska mannspekin er um margt frábær, en hún er ekki skotheld frekar en annað. Þá eru Waldorf-skólar almennt mjög góðir skólar en þeir veita ekki fullkominn undirbúning undir lífið frekar en aðrir skólar. Ég á fleiri en einn og feiri en tvo vini sem hafa lent á villigötum í lífinu þrátt fyrir að hafa verið í Waldorf-skóla um lengri eða skemmri tíma, sumir frá leikskóla og gegnum stúdentspróf. Málið er því miður ekki svona einfalt eins og það hljómar í greininni góðu.
Það er víða pottur brotinn í menntakerfi landsins sem byggir á "hefðbundnum" leiðum, það efast enginn um og hugsanlega er það meiri gallagripur en títtnefnd antrópósófía. En ég hygg að best sé að vega og meta þarfir hvers og eins áður en ákvörðun er tekin um í hvaða skóla skuli senda viðkomandi. Mest þykir mér þó um vert að muna að skóli ber ekki ábyrgð á uppeldi barna. Og hene nu!

Svei mér þá, kennarastarfið hefur spillt mér. Ég er farin að rífa kjaft um uppeldismál... hvað sögðuð þið að ég væri gömul???

Hver er ég?

2009-05-24T13:09:00.003Z

- Sjálfhverfupistill II -

Eins og fram hefur komið marg oft á þessari síðu er ég æði misstolt af þjóðerni mínu. Ég er stolt af náttúrunni og bókunum. Ég er hins vegar miður mín yfir meðferð þjóðar minnar og reyndar heimsbyggðarinnar allrar á náttúrunni og oft er ég líka miður mín yfir því sem stendur í bókunum.
Til þess að grafast fyrir um uppruna minn er nærtækast að leita í tvær áttir. Til norðurlanda og til Írlands. Þegar við Agnes veltum einhvern tíma fyrir okkur hvaðan við værum sprottnar sannfærðumst við um að ég væri komin af írskum þrælum. Hún á sér öllu flóknari uppruna. Ég man ekki hvernig við rökstuddum það þá, en mér fannst það flott. Mér finnst víkingar ekkert gáfulegur þjóðflokkur. En þegar þeir námu land á Íslandi með nokkra tugi stolinna og hlekkjaðra Íra meðferðis, voru einhver hundrað til tvöhundruð ár síðan ritöld hafði hafist á Írlandi. Írarnir kváðu undir dróttkvæðahætti og notuðu endarím og höfðu gert um áratugaskeið. Þessi trix eignum við Íslendingar Agli Skalla-Grímssyni, en þau hefur hann líklega lært af fóstru sinni, Þorgerði Brák, dóttur Írlands. Írarnir kunnu að skrifa og skrásetja. Mér finnst líklegt að ef engir hefðu Írarnir á Íslandi verið, þá ættum við engar fornsögur í dag. Og þannig gæti ég lengi haldið áfram, en mæli þess í stað með leiksýningunni Brák í landnámssetrinu í Borgarnesi. Yndisleg sýning.
Samt læt ég ekki staðar numið hér. Þegar ég var að læra tónsmíðar hjá Úlfari minntist hann oftar en einu sinni og oftar en tvisvar á eitthvað sem kemur í öllu sem ég geri sem minni á írsk þjóðlög. Samt hef ég ekki kafað neitt ofan í írska tónlist. Einhvern tíma sagði hann beint: "Þú hlýtur að vera komin af Írum."
Í öllum kreppu- og kosningalátunum hef ég af miklum eldmóði bölvað Íslandi. Í fyrsta skipti á ævinni datt mér í hug að grafast fyrir um raunverulegan uppruna minn. Svo ég skráði mig afar vísindalega inn á Íslendingabók og sló inn nafni Egils Skalla-Grímssonar. Mér til mikillar armæðu virðist ég vera komin af Þorgerði Egilsdóttur gegnum langafa á Ekkjufelli. Það eru ekki nema þrjátíu ættliðir milli mín og þessa grábölvaða raðmorðingja. Með tárin í augunum og vonbrigðakökk í hálsi sló ég svo inn nafni Melkorku Mýrkjartansdóttur. Í gegnum sama langafa má rekja ættir mínar í beinan karllegg til hennar, sami langafi tengir mig raðmorðingja og konungbornum írskum þræl og jafnmargir ættliðir í millum. (Með þeim fyrirvara að sjálfsögðu að allir séu rétt feðraðir og mæðraðir í bókinni, en um það veit að sjálfsögðu enginn.)
Aukinheldur má rekja ættir mínar í beinan legg til Guðrúnar Ósvífursdóttur, Gunnlaugs ormstungu og Snorra Sturlusonar, allt í gegnum langafa á Ekkjufelli. Af þessu þætti mér freistandi að draga þá ályktun að langafi á Ekkjufelli væri komin af Íslendingasögunum, en hinir langafar mínir og langömmur af Írum, en til þess að færa megi sönnur á það er frekari rannsókna þörf.

Írar eru ekki með allskostar hreint sakavottorð, veit ek það. Þeir eru enn í dag í tilvistarkreppu, bera djúp sár eftir ofurfylgni við kaþólskan sið og hafa jafnvel fengið blóðbað hjá lýðveldishernum. Ég er ekki vel að mér um írska pólitík, svo mér er hollast að tjá mig ekki meir um hana.
En víkingarnir og villimennirnir á norðurlöndum hafa nú, þrátt fyrir slagsmál um yfirráð auðlinda í hafi og fleira því um líkt byggt upp mestu velferðarparadís heims og menning þeirra einkennist af sósíalrealískum bókmenntum. Krónurnar þeirra standa styrkum fótum meðan krónan íslenska flýtur kútlaus á brotsjó. Og nú er okkur lofað velferðarkerfi að fyrirmynd norðurlanda. Úff, hvað við eigum langt í land. Við vorum komin svo skelfilega langt í átt til illferðakerfis að Bandarískri fyrirmynd, bara í fyrra.

Ég er litlu nær um uppruna minn í dag og þaðan af síður veit ég hvert er gáfulegt að leita sér fyrirmynda. En ég held að nú sé komið á hreint að ég get ekki neitað þeirri staðreynd að ég er Íslendingur. Skítugur af raðmorðum og drullusokkshætti fram til ársins 2009. Mér er því hollast að taka þátt í uppbyggingu norræns velferðakerfis. Hvernig svo sem almenningur á að standa í því. Landflótti til meginlandsins er svo áætlaður snemmsumars árið 2011 í síðasta lagi. Niðurtalning mun birtast með reglulegum hætti þangað til.

En hvað sem því líður, þá fæ ég SAMT útbrot þegar ég heyri minnst á sósíalrealískar bókmenntir, hvað þá meir, en finnst ég vera heima hjá mér þegar ég heyri írsk þjóðlög.

Vikan

2009-05-18T22:56:00.002Z

Síðasta vika hófst á mánudegi. Mér finnst mánudagur alltaf vera fyrsti dagur vikunnar og því verður ekki haggað. Á þessum fyrsta degi síðustu viku, sem var mánudagur, eins og lög gera ráð fyrir þegar vika er annars vegar, vaknaði ég, leit út um gluggann og við blasti slagviðri. Ég hafði nokkrum vikum áður í einhverri bjartsýni pakkað heimskautaúlpunni lengst inn í skáp, en hana gróf ég upp samstundis, skrýddist bomsum og hélt út í bylinn. Það var ekki þurr þráður á mér þegar ég kom á áfangastað og þornaði síst á leiðinni út á flugvöll, en þar skyldi ég sækja bílaleigubíl og stýra honum alla leið til Stykkishólms með þrjá kokka innanborðs, þar á meðal verðlaunakokkinn Ólaf Ágústsson. Tilgangurinn sem helgaði meðalið var hrekkjabragð á menningarráðstefnu. Þar voru endurfundir á hverju strái, hófust reyndar strax í Reykjavík með því að hitta hann Óla minn, því við höfðum lítið sést frá því við tókum til við að pumpa fyrir Rocky Horror í gamla daga, ég af veikum mætti til að losa mig við nokkur kíló fyrir dæmalaust efnislítinn búning og hann til að safna vöðvum fyrir hlutverk ofurmennisins...

well in just seven days

I can make you a maaaaaa - ha - ha - ha - haaaaaaan

Það var stuð í Stykkishólmi, en rigningin og rokið náðu alla leið frá Reykjavík til Stykkishólms og aftur til baka sem var kl. 04:30, en þá lagði ég bílnum hér í vesturbænum. Við tóku tveir sólarhringar af hífandi roki. Í hvert skipti sem ég fór út á þessum sólarhringum trúði ég því að nú hlyti vindinn að hafa lægt. En svo var ei. Þangað til seinni part föstudagsins, þegar lygndi og brast á með brakandi sólskini og rómantík. Og nú, viku seinna er ekkert lát á sólskininu og allir löngu búnir að gleyma hvernig veður blés vikunni úr vör, því við vitum alveg hvernig kipp lífið Meðal-Íslendingsins tók eftir að sólin tók að verma Reykvíska reiti.

Ég get hins vegar fullvissað ykkur um að þetta var frábær vika. Mér finnst hins vegar ótrúlegt að ég nái að afkasta jafn miklu í þessari viku sem nú hefur hafið göngu sína. Það sést t.d. á samanburði þessa mánudags og hins síðasta. Ég þurfti að vinna í klukkutíma og vera á æfingu í klukkutíma. Svo lagði ég mig á Klambratúninu með Jane áður en ég fór á jazzpíanónámskeiðið, sem er eins konar spa fyrir mig. Ef ég mætti velja milli spa og píanótíma, þá myndi ég alltaf velja píanótíma. Einkum og sér í lagi eftir blund á Klambratúni í glampandi sól.

Skólinn kláraðist á laugardaginn með seinni umferð tónsmíðatónleika Listaháskólans og síðasti vinnudagurinn var í dag.

Skál!

Hvalveiðar

2009-05-13T21:50:00.002Z

Margt hefur drifið á daga mína síðan síðast. Ég mun greina frá því í glefsum á næstu vikum.

Hins vegar langar mig afar mikið til að fá botn í það af hverju heimsbyggðinni þykir almennt verra að veiða hvali en önnur dýr? Hefur það eitthvað með áhrifamátt kvikmyndaiðnaðarins í Hollywood að gera?

Vorið og kæti

2009-05-06T20:10:00.005Z

Í kómhendu við síðustu færslu fékk ég áskorun um að vera kát og hef ákveðið að taka henni.

Við Karl Jóhann áttum senuna í Sölvhóli í dag. Það var voða gaman, Schumann konsertinn steinlá hjá Kalla. Ég ruglaðist í byrjunninni á Schönberg, aðeins í miðjunni líka, aðeins í miðjunni í Debussy og svo ýtti ég alla vega einu sinni á vitlausa bassanótu í Liszt og gerði stundum of ýkt rúbató. Ég ruglast alltaf eitthvað, en mér finnst nú samt alltaf óskaplega gaman að spila. Svo heyrist alltaf voðalega hátt í pedalnum.

En það er nú svo. Þar með er fyrsta stóra fjall vorsins klifið. Lagt verður á seinna fjallið, þ.e. tónsmíðatónleikana, þann 15. maí. Nánar um þá síðar. Nú er mér hollast að klára að skrifa verkið mitt út, svo hljóðfæraleikarinn fái allt í hendur á morgun... ekki seinna vænna, svo ekki sé meira sagt og svo framvegis.

Mogginn

2009-04-30T09:42:00.003Z

Af hverju eru það fréttir í dag að Svölu Björgvinsdóttur hafi ÁRIÐ 2004 verið boðin staða söngkonu í Puppydolls babies and pussycats on underwear eða sem þetta drasl heitir, og afþakkað? Nei, hún Svala hafði sko ekki mikinn áhuga á því að vera hluti af einhverju stelpubandi á nærfötunum, af því hún passar sko ekki inn í svona félagsskap. Að vísu tók hún fram að það væri geðveikt frægt lið sem stæði á bak við hljómsveitina (svo frægt að ég hef aldrei heyrt talað um þetta lið) og það væru geðveikt miklir peningar í þessu, svona til þess að það sé öllum landsmönnum ljóst að þetta var geðveikt merkilegt tilboð árið 2004. En nei, takk, ekki fyrir Svölu.

Af hverju er ég að lesa þessa slúðurdálka, þeir gera ekki annað en valda mér gremju, ég finn hárin rísa á höfði mér og langar aftur til að bíta með vígtönnunum mínum. Af hverju er þetta í blöðunum? Hver hefur áhuga á því að vita þetta? Réttið vinsamlegast upp hönd!

Gleði

2009-04-27T23:22:00.002Z

Ég er aftur komin í gott skap. Fór á útskriftartónleikana hans Bjarna Frímanns og það var ótrúlega skemmtilegt. Allir tónleikarnir þetta vorið hafa komið mér í gott skap.

Bömmer

2009-04-27T12:05:00.002Z

Það verður ekki sumarönn hjá Listaháskólanum.

Ég verð í vondu skapi í allan dag og í marga daga í viðbót og gæti jafnvel bitið!

Handboltatromp

2009-04-25T09:39:00.004Z

Lafði Handboltadrottning spilar út athygliverðu trompi í dag. Skrifar grein um að nú þegar höfum við vinstristjórn og kominn tími til að setja loksins hnefann í borðið, löngu komið nóg. Því miður, Lafði Þorgerður, ég beið í 18 ár eftir að kjósendum þóknaðist að horfast í augu við veruleika íhaldsins, ég vorkenni þér lítið að þurfa að bíða í 4 ár, þó það sé voðalega sárt að horfa á einhvern annan í sætinu sínu.
Salóme Þorkelsdóttir, sem gegnir því athygliverða embætti, formaður eldri sjálfstæðismanna, hvetur Sjálfstæðismenn að ganga upplitsdjarfa að kjörborðinu. Henni finnst trúlega eitthvað skorta á hroka og sjálfsöryggi flokkssystkina sinna.
Nokkrum greinum síðar bendir Guðrún Eva Mínervudóttir réttilega á að lífið er ekki fótbolti og pólitík lýtur ekki sömu lögmálum og hollusta við fótboltalið. Ef hún hefði bara skrifað hand í staðinn fyrir fót hefði hún hitt naglann svo fullkomlega á höfuðið. Því á næstu blaðsíðu þar á eftir kemur Þorgerðar-trompið. Ólafur Stefánsson skrifar nokkurra setninga klausu um ágæti nýrrar forystu Sjálfstæðisflokksins. Í dag gildir að sýna að maður kunni að standa með sínu liði, hvort sem það vinnur eða tapar. Silfurdrengurinn sem allir eru svo stoltir af, sem handboltadrottningin flaug í tvígang út til Kína til að klappa á kollinn, sem hún fagnaði með því að klappa ráðherra og borgarstjóra upp á svið, því það er jú þeim það þakka að Íslendingar nái árangri á erlendri grund. Mér hefur oft þótt Ólafur áhugaverð manneskja og ef hann hefði skrifað bitastæða grein hefði ég örugglega ekki veitt því neina athygli. En lítil klausa um að standa með sínu fólki, sama hvað tautar og raular, frá handboltakónginum þegar útlitið er fyrir að handboltadrottningin og félagar hennar bíði afhroð í kosningum finnst mér afar ódýrt handboltatromp. Ég bendi þeim sem klóra sér í hausnum eftir að hafa lesið þessa grein og hugsa sem svo: Ég verð að gera eins og silfurdrengurinn segir... að fletta aftur um eina blaðsíðu og lesa aftur grein Guðrúnar Evu. Það má þá í huganum setja hand í staðinn fyrir fót.

Í dag er annars fallegur dagur og ekkert í Mogganum olli mér gremju. Ég er í góðu skapi og ætla að vera þangað til ég fer næst að sofa, sem verður hugsanlega eftir nákvæmlega sólarhring.

Góðar stundir.

Menntamálakaffi

2009-04-23T19:30:00.003Z

Ég mætti í miðstöð UVG í dag, en þar var Katrín Jakobsdóttir, menntamálaráðherra og svaraði spurningum vegfarenda. Erindi mitt var að vekja athygli hennar á þeirri hvimleiðu staðreynd að tónlistarnemar á framhaldsskólastigi hafa verið á "milli" í kerfinu undanfarin 10 ár. Um þetta hef ég bloggað marga langa pistla og nenni ekki að setja mig í þann gír nú á fyrsta degi sumars, enda engin ástæða til, því Katrín hafði verið upplýst um málið síðan hún sat í borgarstjórn. Hún kvaðst munu beita sér fyrir því að þetta mál verði leyst hið snarasta og sagðist óspurð þykja það fáránlegt hve lengi það hefur dinglað í lausu lofti. Þetta hefur enginn fram-á-maður í þjóðfélaginu sagt síðan allt fór í háaloft árið 2002. Þessi vonarglæta er atkvæðisins virði, kæru tónlistarnemar og tónlistarkennarar!

Þá á ég bara eftir að viðra þá skoðun mína við hana að einkareknir háskólar eigi ekki að fá framlög frá ríkinu. Þeir sem eru hallir undir einkaframtakið eiga bara að vera hliðhollir þeirri stefnu sinni og hefðu náttúrulega strax átt að sjá sóma sinn í því að afþakka ríkisframlög í stað þess að betla þau og halda því um leið fram að Háskóli Íslands stæði þeim framar í samkeppni með sín ríkisframlög. Það er kjaftæði að hafa orð á þessu, því ríkisrekinn háskóli á eðli málsins samkvæmt að fá sitt rekstrarfé frá ríkinu og hinir að innheimta það með skólagjöldum og styrkjum frá einkaaðilum. Annars eru þeir ekki einkaskólar. Fólkið velur svo bara hvort það vilji vera í ríkidæmisskóla eða ríkisskóla.

Ég sé ekki einu sinni neitt vinstrisinnað við þessa skoðun, mér finnst þetta bara heilbrigð skynsemi. Alveg eins og að vera á móti því að virkja hverja lækjarsprænu á landinu, vera á móti Íraksstríðinu og finnast George W. Bush vera fáviti. Af hverju eru allir sem sjá þetta stimplaðir vinstrisinnar? Eða eru allir sem sjá þetta kannski allir vinstrisinnar? Þeim mun brýnni ástæða er til að spyrja hvernig á því standi??!!??!!

Reynið svo að sjá landinu fyrir almennilegum menntamálaráðherra a.m.k. til næstu fjögurra ára með því að kjósa rétt.

Salút, takk fyrir mig!

Sumardagurinn fyrsti

2009-04-23T14:07:00.003Z

Sumardagurinn fyrsti er einhver fyndnasti hátíðisdagur heimsins. En þó orkar fyndni þessi tvímælis ef hátíðahöldin verða til þess að æska landsins verði inflúensum og lungnabólgum að bráð. Fyrir nokkrum mínútum talaði ég við vinkonu mína sem fór á hátíðahöldin í Árbæ. Kandíflos, hoppukastali og allt sem útiskemmtun tilheyrir, ÞEGAR, ég ítreka ÞEGAR veður leyfir. Sem það gerir aldrei á sumardaginn fyrsta. Þess vegna sting ég upp á því að sumardagurinn fyrsti verði hér eftir haldinn hátíðlegur með inniskemmtun, vöfflum og kakói. Jafnvel væri hægt að hafa kennslustund í sokka, húfu og vettlingaprjóni. Það er það eina sem hægt er að bjóða fólki á þessum árstíma.

Aftur segi ég gleðilegt sumar og takk fyrir veturinn! Passið að ykkur verði ekki kalt á tánum í dag, gefið börnunum kakó og gætið þess að ekki slái að þeim.

Sumarkveðja

2009-04-22T09:57:00.003Z

Þýðinga- og fjallaferðarfyrirtækið Lingua/Norðan jökuls gefur út sumar- og jólakveðjur á hverju ári þar sem austanfólk fær það verkefni að semja ljóð, lag og hreyfimynd, svo úr verður lítið tónlistarmyndband. Við sumarkveðju ársins 2009 var það Lubbi klettaskáld sem samdi ljóðið, Villi Wáren sem gerði myndbandið og undirrituð sem samdi lagið og smalaði saman lítilli skógarhljómsveit. Ingólfur Magnússon, minn ágæti bekkjarbróðir stjórnaði upptökum og spilaði á gítar og bassa, Berglind Ósk söng og spilaði á blokkflautu, Hafþór Snjólfur spilaði á slagverk og undirrituð á melódiku.

Afraksturinn má sjá hér.

Með þessu óska ég lesendum mínum nær og fjær gleðilegs sumars!

Rasistahatararnir

2009-04-20T23:01:00.003Z

Ráðstefnugestir á rasistaráðstefnu Sameinuðu þjóðanna ákváðu að standa upp og stinga af þegar forseti Írans tók til máls. Er það sem sagt ekki rasismi? Er þetta til að sameina þjóðirnar í Sameinuðu þjóðunum?

Ingólfur og ölið

2009-04-19T16:15:00.003Z

Eins og oft hefur komið fram, þá er margt í heiminum sem ég á bágt með að skilja. En mér er smám saman að lærast að sjá dásemdina í ófullkomleikanum, það er svo mikið frelsi að þurfa ekki að vita allt. Burðast með einhverja þekkingu sem skiptir engu máli. Hverjum er ekki sama hvernig jörðin var til?? Það skiptir mig bókstaflega engu máli í mínu daglega lífi og ég efast um að mér liði mikið betur ef ég vissi það. Mér er líka skítsama hvort Ingólfur Arnarson hafi verið til eða ekki. Sagan af honum og félögum hans í öndvegissúludansinum er ágætis afþreying, hvort sem hún er sönn eða login.

En þrátt fyrir þetta sest ég af einhverjum ástæðum niður með reglulegu millibili og klóra mér í hausnum yfir tilurð heimsins og meira að segja hugleiddi ég þar sem ég labbaði yfir Arnarhól í gær hvort sagnfræðingar nútímans séu enn með kvíðaröskun yfir því hvort þeir þurfi að endurskrifa sögu landnámsins og troða nýjum sannleik í aðalnámsskrá grunnskóla, því margt bendir jú til að Ingólfur blessaður hafi ekki verið til. Það segir Sigurður Líndal að minnsta kosti og ég trúi flestu því sem sá maður hefur fram að færa. Nógu erfitt var að sætta sig við að Hvannadalshnjúkur er 8 metrum lægri en kennt var í áratugi, 2111 metrar í staðinn fyrir 2119.
Hér stenst ég heldur ekki að spyrja, fyrir hve mörgum leystist lífsgátan þegar þessi nýju sannindi voru sögð í hádegisfréttum útvarps árið 1993 eða þar um bil?

Í dag klóra ég mér svo enn í hausnum. Í Reykjavík er aftaka rok. Ég sat og æfði mig á píanóið í stofunni í nokkra klukkutíma áðan og reyndi að leiða hjá mér lætin í rokinu. Einbeitti mér að því að reyna að sjá fyrir mér hæðirnar á Anacapri eins og Debussy forðum. Ekki svo auðvelt fyrir manneskju sem aldrei hefur komið sunnar en til Austurríkis og það í sjálfu sér fékk mig líka til að klóra mér í hausnum.
Eftir að hafa spilað mig sadda fór ég út á svalir til að taka til í gosdósunum sem dingluðu til og frá. Við drekkum reyndar sárasjaldan gos á þessu heimili, en t.d. um páskana splæstum við í nokkrar dósir af malti og appelsíni, en mér fannst lætin samt meiri en svo að þetta gætu verið bara páskadósirnar okkar. Og viti menn. Þar sem ég kem út á svalir fæ ég fjúkandi framam í mig haug af heineken-öldósum. Leit niður á kjallaratröppurnar og sá jafnvel enn stærri haug. Hver var á fylleríi á svölunum hjá mér? Vofa Ingólfs, kannski? Það skyldi þó aldrei vera. Mér er nær að efast um tilvist hans...

Er í lagi með Lýðheilsustöð???

2009-04-16T10:53:00.004Z

Þið eruð heppin í dag, kæru lesendur, því ég hef ekki tíma til að skrifa eins langan reiðilestur og ég hefði gjarnan viljað. Tilefnið er skeyti sem mér barst frá Agnesinni og vakti athygli mína á auglýsingu sem Lýðheilsustöð hefur í siðblindni birt fyrir almenning. Fréttina má lesa hér. Þetta er því sníkjublogg frá henni, en mér finnst viðeigandi að vekja athygli á þessum ósóma og vona að sem flestir geri slíkt hið sama. Það er ekki höfundarréttur á þessari færslu, stelið og endurvinnið, það er skylda ykkar, kæru með-bloggarar.

Jú, vissulega get ég skrifað undir það að áfengi í óhóflegu magni hefur hvorki góð áhrif á líkamlega né andlega heilsu. Það hef ég fengið að reyna á eigin skinni. Þá er undir engum kringumstæðum gáfulegt að drekka sig dauðan. En eins og margsinnis hefur verið bent á undanfarna áratugi, þá er siðferðilega rangt að gera fórnarlömb ofbeldis ábyrg fyrir verknaðinum, sama hvað þau kunna að vera áfengisdauð. Gerandinn er ALLTAF ábyrgur og á því er ENGIN undantekning. Sá sem kemur að áfengisdauðum einstaklingi og kýs að veita honum áverka í stað þess að koma honum til hjálpar er alltaf siðblindur ofbeldismaður.

Að þetta viðhorf skuli tíðkast er nógu alvarlegt mál, en að það skuli teljast verjandi að koma þessum boðskap áfram til almennings er til þess fallið að hlú að siðlausum og sjúkum viðhorfum.

Þetta kemur þó ekki á óvart, þar sem eitt sinn kynnti dósent við lagadeild Háskóla Íslands hugtak fyrir fullum sal af nemendum. Hann lét hafa það eftir sér að dómarar gerðu réttilega greinarmun á KUNNINGJANAUÐGUN UM VERSLUNARMANNAHELGI og öðrum ofbeldisbrotum og lét í það skína að það væri vegna þess að fórnarlambið væri sekt í slíkum tilvikum. Ég get fallist á að sönnunarbyrði getur verið erfið í þessum málum, en það er óverjandi að opinberir starfsmenn, sem og allir aðrir, samþykki slík gildi og viðurkenni.

Árangurinn

2009-04-07T10:58:00.003Z

Það er skylda mín að upplýsa hvernig til tókst við pastagerðina. Þegar ég var búin að hnoða þetta fína pastadeig uppgötvaði ég, mér til mikillar skelfingar að ég átti ekkert áhald til að búa móta pastað... gleymdi alveg að gera ráð fyrir því. Mér datt í hug að fletja degið út og nota piparkökuformin mín tvö til að búa til pastakarla. Svo þótti mér það ekki alveg nógu gott. Kom þá auga á hvítlaukspressuna og ákvað að setja litlar deigkúlur í hana. Út kom vissulega glæsilegt spaghettí, en ég var orðin uppgefin í höndinni eftir u.þ.b. 10 sentímetra. Þá varð mér allt í einu hugsað til hakkavélanna sem maður festi á borð í sláturtíðinni. Það væri fullkomið verkfæri í spaghettígerð. En slíkt á ég ekki til. Svo mundi ég allt í einu eftir að ég á áhald til að búa til Spätzel. Svo ég skellti deiginu í matvinnsluvélina, setti aðeins meira vatn og matarolíu saman við til að gera það fljótandi, skar einhver ósköp af lauk, osti og steinselju og bjó til eðal Käsespätzel. Mér hefði aldrei dottið í hug að maður væri svona fljótur að gera Käsespätzel frá grunni, en þetta tók enga stund. Ég sá fyrir mér að í þetta færi alla vega heill dagur.

En ef ég hefði farið piparkökuleiðina, þá hefði pastað litið svona út:

Ég er nefnilega mjög skotin í hinum Austur-þýsku Ampelmännchen og á bæði piparkökuform og endurskinsmerki með þeim.

Uppskrift

2009-04-06T17:29:00.002Z

Fann þessa uppskrift á netinu. Veit ekkert hver á höfundaréttinn, en sá hinn sami fær prik fyrir framsetningu. Mér finnst þetta svo skemmtilegt að ég hef ákveðið að prófa strax í kvöld:

Einfalt pasta

Það eru bara bretar og villmenn sem borða pasta úr pökkum. Þetta er einfaldasta uppskriftin að pastadeigi sem ég þekki, hef notað hana í bæði lasagne-plötur og linguine-strimla - hvorttveggja mjög gott.

Innihald:

1 bolli hveiti
1 egg, léttpískað
1tsk salt
Vatnsskvettur eftir þörfum

Aðferð

Blandið saman hveitinu og saltinu.
Setjið hveitið í móbergsstapa-lagaða hrúgu á borð og búið til holu í miðjuna
Setjið eggið í holuna svo móbergsstapinn líti út eins og eldfjall
Hnoðið eggið saman við hveitið þar til úr verður stíft deig sem er ekki klístrað viðkomu. Notið vatnið til að bleyta í ef þörf krefur
Hnoðið deigið í 4-5 mínútur og skiptið því svo í 4-5 kúlur (ca. á stærð við golfkúlur).
Rennið hverri kúlu í gegnum uppáhalds pastarúllurnar.
Pastað má nota strax

Það er gott að láta deigið standa aðeins áður en það er notað, svo það sé meðfærilegra. Það er þó ekki nauðsynlegt.

Hægt er að geyma ferskt pasta í 2-3 daga í ísskáp í lokuðum plastpoka eða plastíláti.

Nú

2009-04-02T22:49:00.004Z

Langafasta er löngu byrjuð, en ég játa það á mig að ég er enn ekki byrjuð að fasta... og ekki hefði veitt af. Aukinheldur er fasta kærkomið húsráð í kreppu. Ég ætlaði að fasta á leti... það má þó kannski færa rök fyrir því að ég hafi staðið við það plan að einhverju marki.

Þegar hér er komið sögu hef ég lokið þremur námskeiðum af fimm bóklegum, en ég þarf alltaf að minna mig á að þau eru aukaatriði. Aðalatriðin í náminu eru tónsmíðarnar, í öðru sæti píanóið. Svo koma fræðin. Það getur þó verið afar erfitt að stilla sig inn á þetta og finna jafnvægið.... enda hefur lífið sínt mér að ég er afleitur línudansari. Ég hef aldrei höndlað neitt sérstaklega vel aðstæður sem kalla á jafnvægishæfni. Það horfir þó til betri vegar með smám saman minnkandi koffínneyslu og yogaiðkun.

Þegar mikið er að gera og enn meira er í húfi, verð ég ofurmeðvituð um tímann, eins og pistlaskrif mín bera glögg merki um. Ég er endalaust að fást við tímann. Ég þarf að nota tímann, ég þarf að ramma tímann utan um allt sem ég þarf að gera. Þegar ramminn er of lítill og nær ekki utan um þetta allt fyllist ég hræðslu, því að þá verður eitthvað að víkja og ef maður tekur rangar ákvarðanir á slíkum ögurstundum, getur ekkert hróflað við því. Þetta vekur mann til vitundar um orkuna, máttinn og möguleikana í núinu. Hinu eilífa og endalausa núi. Í núinu standa allar dyr opnar. Það er eins og að vera staddur í forstofu með mörgum dyrum og handan þeirra allra er eitthvað dásamlega spennandi. Ég sé ekki nákvæmlega hvað það er, en veit að það er dásamlegt. En svo vakna ég aftur til meðvitundar.

Núið er svo snúið af því það er aldrei búið.

Ef ég ætla að hanga í forstofunni allt mitt líf og njóta þess að horfa á allar opnu dyrnar, þá verður það á endanum hlutskipti mitt. Skyldi vera hægt að fanga orkuna í ofurnúinu?

Ég held að lífið sé ekki svona fullkomið. Lífið er bara hlykkjóttur skógarstígur með fullt af greinum sem slást í andlitið á manni og sumt verður á vegi manns og annað ekki. Ég þarf að læra að gera mistök, velja mér dyr og labba áfram en ekki aftur á bak. Kannski fer ég á mis við eitthvað og það verður bara að hafa það.

Í núi dagsins í dag sé ég óendanlega fegurð í ófullkomleikanum.

Reykingafólk og rassar

2009-03-25T20:07:00.002Z

Ég komst að því í morgun mér til mikillar skelfingar, þegar ég fór á klóstið í skólanum, að þeir sem fara út að reykja uppi á þriðju hæð geta séð rassinn á þeim sem fara á klóstið nær svölunum ef glugginn er opinn! Ég hef alltaf kosið að fara á það klóst, svo nú þarf ég annað hvort að venja mig á að fara á hitt klóstið eða loka glugganum, því ég treysti reykingafólki ekki til að loka augunum þegar það gæti séð glitta í rass.

Páfinn og smokkarnir

2009-03-18T23:06:00.002Z

Ég sá loksins í gegnum þetta hjá páfa.

Hann heldur því fram, eins og allir vita, að smokkar auki hættu á HIV-smiti og hyggst nú á herferð gegn smokkum.

Eins og við er að búast bregst hver heilvita maður ókvæða við yfirlýsingum af þessu tagi. Bölvar og ragnar, rífur hár sitt og skegg.

En nú skil ég loksins hvað hann á við. Hann á við að notkunargrundvöllur smokka er í flestum tilvikum samfarir. Samfarir auka hættu á HIV-smiti. Hinn skírlífi páfi þekkir náttúrulega ekki í sundur samfarir og smokka, því hvorugt þekkir hann af eigin raun, frekar en aðrir kaþólsku kirkjunnar menn. Eftir langar og miklar útskýringar hefur hann líklega lært að HIV-smitist við samfarir og að smokka skuli nota við samfarir. Páfi sér þ.a.l. ekki að með því að hætta að nota smokka, þá hætti fólk ekki að hafa samfarir. Hann trúir því ekki upp á sauði sína. Einn, og tveir og þrír og fjórir, allir voru þeir.

Með herferð sinni er páfi að mælast til þess að fólk hætti að gera það sem krefst smokkanotkunar. Það sem hann áttar sig heldur ekki á er að þá yrðu kaþólskir í útrýmingarhættu. Nema það sé það sem hann vill. Ætli hann sé þá svona þunglyndur, páfaræfillinn? Sér hann engann tilgang með lífinu? Er ekki hægt að gefa manninum prósakk?

Gettu betur

2009-03-14T21:19:00.003Z

Ég hef bölvað því undanfarin ár hvað Gettu betur, spurningakeppni framhaldsskólanna, sem ég hef allt að því beintengst undanfarin ár, er orðin skelfilega dramatísk.

Má ég gefa mínum gamla skóla, Menntaskólanum á Egilsstöðum, fullt hús rokkstiga fyrir það að hafa í fyrsta lagi verið:

1) Fær um að horfa í myndavélina og vera eðlileg á svipinn þegar úrslitin voru tilkynnt
2) Fær um að standa í lappirnar, standa upp og taka í spaðann á mótherjum og aðstandendum keppninnar áður en slökkt var á myndavélunum

og í öðru lagi fyrir að hafa EKKI verið:

1) Grenjandi
2) Með tárin í augunum
3) Lítandi út fyrir að vera á grafarbakkanum af sigursulti og tapseiru

(A.m.k. var ekki hægt að sjá það í sjónvarpinu og það er það sem skiptir máli. Það er gott og gilt að grenja heima hjá sér undir sæng, jafnvel baksviðs, eftir svo léttvægt mótlæti sem tap í leik er. En ekki í sjónvarpinu. Þetta á nefnilega að heita afþreyingarefni, sjáið þið til.)

Aukinheldur tefldu ME-ingar fram skemmtilegu og fyndnu tónlistaratriði, fallegum og vel uppöldum unglingum, lausum við hrokann sem endurspeglaðist í söng MR-inga: Það þarf bara einn skóla í Gettu betur. Þeir eru greinilega færir í amerísku raunveruleikasjónvarpi þar á bæ, en mottó keppenda er sem kunnugt er ávallt: I'm not here to make friends, I'm here to win. Farnist þeim vel á leið sinni upp metorðastiga þjóðfélagsins. Mönnum er hollast að muna að það borgar sig að heilsa þeim sem verða á vegi manns á leiðinni á toppinn, því líklegt er að þeir verði aftur á vegi þessara sömu manna á leiðinni niður.

Hins vegar saknaði ég mjög spjaldanna sem alltaf hafa verið aðalsmerki klappliðs ME í sjónvarpinu.

Hvað um það.

Í kvöld var ég stolt af uppruna mínum og ekki orð um það meir.

Markaðsdella og vibbi í kreppu

2009-03-14T10:10:00.002Z

Fyrir nokkrum mánuðum, eða í kringum októbermánuð síðastliðinn, lét ég plata mig úr viðskiptum við mitt gamla góða Vodafone yfir til Tals, en áður en Vodafone hét Vodafone, hét það einmitt Tal, svo þetta var svolítið eins og að snúa aftur heim. Þetta átti að vera miklu ódýrari kostur og lítið vesen, ég mátti halda netfanginu mínu og allt. Svo fara reikningarnir að berast og það stóðst að samanborið við gamla reikninginn frá Vodafone var Tal-reikningurinn miklu lægri. Hins vegar kom í hverjum mánuði reikningur frá Vodafone að auki fyrir heimilissímann, en skv. samtali mínu við sölumann Tals átti allt að hafa færst á milli. Ég spurði hverju þetta sætti, en þeir sögðu að þetta væri eitthvað gjald sem Vodafone myndi taka fyrstu þrjá mánuðina. Nú eru liðnir fimm mánuðir og enn er ekkert lát á gjaldtöku Vodafone.
Á miðvikudaginn hringdi svo Síminn og boðaði nýja tíma. Ég náði mér í reikninga til að gera nákvæman samanburð og stúlkan hinumegin á línunni fullyrti að reikningurinn yrði nokkrum þúsunköllum lægri en reikningarnir mínir tveir, þ.e. hinn hefðbundni reikningur frá Tal og hinn dularfulli aukareikningur frá Vodafone. Að því sögðu samþykkti ég fluttninginn, þrátt fyrir að þurfa þá að sjá eftir netfangi mínu, sem mér þykir afar bagalegt, búin að venja fólk úti um allan heim á að nota það.
Svo daginn eftir birtist grein eftir fyrrum skólabróður minn, Sigmar Vilhjálmsson, núverandi markaðsstjóra hjá Tal ef mig brestur ekki minnið. Þar sagði hann að gylliboð símans væru plat og þjóðsaga, inni í þessu öllu væru leynileg gjöld, ýmist start-gjöld eða hækkuð mánaðargjöld, svo þegar öllu væri á botninn hvolft væri ekki um verulegar verðlækkanir að ræða.

Hvur fjárinn, hugsaði ég. Lét ég gabbast einu sinni enn? Ég hugsaði hvort ég ætti ekki að hafa uppi á netfangi Sigmars og segja honum að ef hann gæti útskýrt fyrir mér hvað dularfulli aukareikningurinn ætti að fyrirstilla, þá myndi ég afturkalla gerning minn gagnvart Símanum. En á heimasíðu Tals eru ekki gefin upp netföng starfsfólks. Svo nú er ég ráðvillt. Á ég að hringja eða ekki hringja? Er Tal símavinur minn eða er það Síminn??????

Yfir morgunkaffi og -blöðum í dag varð mér svo hugsað til reiðipistla sem ég skrifaði nokkrum sinnum í kringum árið 2005 þegar aldrei var símafriður fyrir sölufólki viðbótarlífeyrissparnaðar. Ég gat ekki farið í bankann öðruvísi en vera minnt á það með hneykslunartón og viðlíka augnaráði að ég væri ekki með viðbótarlífeyrissparnað. Það var eins og það poppaði upp í öllum tölvum bankans með rauðum ljósum og sírenum:

Terror alert! Terror alert! Enginn viðbótarlífeyrissparnaður skráður á þennan glæpamann!

Ég hef aldrei farið leynt með álit mitt á lífeyrissjóðum Íslands. Ég deili því með vonandi verðandi einkavini mínum, Helga í Góu. Vibbi er réttnefni á þennan hroða. Í blaðinu í dag segir ung kona frá því að vibbinn sinn hafi rírnað um allt að fimmtíu prósent og nú ætli hún að leysa hann út eftir að frumvarp minnihlutastjórnarinnar hefur tekið gildi. Ég hef ekki nennt að kíkja á hvað hefðbundni lífeyrissjóðurinn minn hefur rírnað mikið, ég efast um að eignir séu yfirhöfuð meiri en skuldir. Þegar ég tek að mér verktakavinnu ber mér skylda til að greiða 12% af reiknuðu endurgjaldi til lífeyrissjóðs. 4% framlag launþega og 8% mótframlag vinnuveitanda, sem er ég sjálf, samtals 12% af hverri greiðslu sem ég fæ. Þetta þykir mér nógu prumpskoti hátt hlutfall, en það gátu vibbasalarnir árið 2005-2007 engan veginn skilið. Ég ætti að fá að njóta lífsins eftir 67 ára aldur. Það er nú í fyrsta lagi ekkert gefið að ég verði hérna meginn grafar á þeim tíma og að auki er ég fjárráða einstaklingur sem hlýtur að vera treystandi til þess að leggja fyrir til efri áranna án aðstoðar lífeyrissjóða sem eru ekki færir um að framkvæma neitt annað en glansandi starfslokasamninga. Árið 2005 var enginn sammála mér. En núna? Réttupp hend, einn í einu, takk!

Sameinumst

2009-03-08T14:16:00.002Z

í einnar mínútu þögn til minningar um heiðursmanninn Hákon Aðalsteinsson.

Ég þekkti hann ekki mikið persónulega, en man hann sem gefandi og góða manneskju. Orðsnilld hans og einstakt vald á hinum íslensku bragarháttum duldist engum sem einhvern tíma fékk þess að njóta. Ljóð hans og lausavísur bera þess glögg merki að þarna var á ferðinni maður með djúpa þekkingu á hinni íslensku bragfræði, sem einnig hafði hana fullkomlega á valdi sínu í listrænu tilliti. Óútreiknanlegur húmor var iðulega jarðaberið á rjómatoppnum, sem sjaldan var skilið útundan.

Ég sendi Síu og allri fjölskyldu og ættingjum Hákonar innilegar samúðarkveðjur.

Rómantík á síðkvöldum

2009-03-06T23:26:00.002Z

Kona: Í hverjum ertu skotin?
Maður: Þér og Cameron Diaz. Það má vera skotin/n í einum frægum. Í hverjum ert þú skotin?
Kona: Þér og .... og .... og .... Halla í Botnleðju.
Maður: Mér þætti nú betra að hann væri í Hollywood en ekki í Hafnarfirði!

Stjórnarslitin

2009-03-03T22:00:00.002Z

Ég efaðist alltaf um ágæti stjórnarslitanna. Nú er ég alveg á því að þetta var klúður hjá okkur mótmælendum að gera þessa kröfu. Gamla stjórnin átti bara að sitja áfram og halda áfram að kúka upp á bak. Við áttum bara að krefjast kosninga. Hefðu hlutirnir æxlast þannig, þá væri ég miklu bjartsýnni á að þjóðin álpaðist til að kjósa eitthvað annað yfir sig en Sjalla og Frammara. Eftir fréttir gærdagsins sannfærðist ég um að okkar biði ríkisstjórn þessara tveggja. Frammarar eru í fýlu út í minnihlutastjórnina og Sjallarnir grenja og væla út meðaumkunaratkvæði.

Bjössi gítarkennari hundskammaði mig fyrir svartagallsrausið í dag. Hann hefur trú á því að nú sé öldin önnur.

Ný rómantík

2009-02-28T15:52:00.002Z

Maðurinn og konan á heimilinu hafa komist að þeirri niðurstöðu að farsælast sé að allir dagar séu bóndadagar og konudagar.

Nú er annars hafin langafasta. Það finnst mér gaman. Nú þarf ég bara að finna mér föstustefnu. Ég er á föstu og búin að vera lengi. Það er langafasta og mætti teljast nóg. Ég hef aukinheldur bæði etið ket og sykur síðan langafasta hófst, en þó í litlu mæli.... en spurning hvort það sé of seint að taka þesskonar föstu. Svo gæti maður fastað með öðrum hætti. Internetfasta? Gæti fært manni ósköpin öll af tíma til að sinna hinum ýmsu verkefnum. Letifasta held ég að sé klárlega málið. Ég ætla ekki að leyfa mér að vera löt fram á föstudaginn langa, lokadag lönguföstu. Fyrsta hitamál á dagskrá er að skila uppkasti af tveimur litlum etýðum á fimmtudaginn.

Fundinn tilgangur

2009-02-28T15:45:00.001Z

Ég fattaði af hverju ég á sama afmælisdag og Geir H. Haarde. Stefán Pálsson á nefnilega líka afmæli þennan dag og það þarf tvo kommúnista til að vega upp á móti Geir.

Rómantíkin á heimilinu

2009-02-22T11:01:00.003Z

Kona: Davíð, kláraðirðu kaffið?
Maður (án nokkurrar eftirsjár í röddinni): Já.
Kona: Af hverju?
Maður: Af því þú ert hætt að drekka kaffi.
Kona: Nei.
Maður: Jú, núna. (Hlær)
Kona: Heyrðu????!!! Mér finnst að þú eigir að laga kaffi handa mér.
Maður: Nú, af hverju?
Kona: Af því það er konudagurinn.
Maður: (Dæsir) Allt í lagi, ég skal þá laga kaffi handa þér.

2009-02-21T19:11:00.001Z

Ég vek athygli á að bloggið hans örtstækkandi litla bróður hefur tekið við sér á ný.

Júró

2009-02-19T21:14:00.003Z

Enn og aftur tókst mér að heyra ekkert af júró-lögunum okkar íslensku. Það fór þó ekki fram hjá neinum að eitt lagið sigraði. Flytjandi þess lags kom í viðtal í Kastljós, eins og búast mátti við, en lok þessa viðtals þóttu mér brosleg. Spyrillinn spurði flytjandann hvort rétt væri að hún væri farin að læra óperu. Flytjandinn játti því, hún vildi komast yfir alla þá tækni sem óperusöngvarar hafa. Spyrillinn svaraði þá: Já, þér tókst alla vega að öskra ansi hátt í gær.

Lá í orðanna hljóðan að með þessu öskur-áframhaldi ætti flytjandinn framtíðina fyrir sér í óperuheiminum.

Varúð! Einkar sjálfhverf skrif

2009-02-12T22:38:00.003Z

Eva spurði mig að þessu á fésbókinni áðan. Mér fannst þetta furðuleg spurning og ætlaði ekki að skrifa neitt nema já eða nei. Svo þegar ég fór að hugsa um þetta nánar reyndist plássið í fésbókarglugganum ekki nægilegt fyrir allt sem mér datt í hug... allt í einu þótti mér spurningin einkar áhugaverð. Sjálfhverfa??? Já. Á ég að skammast mín????

Á meðan þið veltið því fyrir ykkur getið þið lesið fésbókarsvarið í þeirri lengd sem ég hefði viljað hafa það.

Líkar þér rithönd þín?

Ja, bitte nú.... er það nú eitthvað sem maður á að hafa skoðun á? Ég hef reyndar oft velt því fyrir mér að láta einhverja spákonu rýna í skriftina mína, því eitthvað segir mér að hún segi eitthvað um persónuleikann. Eitt er þó sem aftrar mér. Nefnilega sú staðreynd að persónuleika minn skil ég ekki, en hins vegar skil ég skriftina mína, svo kannski er það helber lygi að hún segi nokkuð um persónuleikann. Þá færi fimmþúsundkallinn til spákonunnar fyrir lítið.
Ég átti margskonar rithendur sem krakki og gelgja. Eins og gelgja er háttur þurfti ég að prófa allt. Hins vegar er eins og ég komi alltaf aftur til baka til þeirrar rithandar sem er mín eina sanna.
Í öllum rithandarskiptunum uppgötvaði ég hins vegar nýjan hæfileika, að falsa rithendur. Ég apaði skrift upp eftir fólki, gat einhvern veginn séð á skriftinni hvernig viðkomandi beitti pennanum og komst oft ansi nærri orginalnum. Ef ég á að vera alveg heiðarleg í þessari úttekt, þá sat ég stundum með gestabókina okkar heima og æfði mig að falsa undirskriftir gesta sem kvittað höfðu fyrir komu sína á Ullartangann. Ég var orðin ansi fær í þessu, en notaði hann aldrei til neins ólöglegs, enda alltof mikil gunga. Einn af fjölmörgum hæfileikum sem ég er gædd en eru ekki til nokkurs gagns í lífinu. Svona eins og að kunna áramótaskaup, Heilsubælis-þætti, Úllen, dúllen doff og fleira ámáta gáfulegt utan að. Minni mitt hefur frekar orðið mér til bölvunar en blessunar gegnum tíðina. En ef einhver kann að eyða út úr heilanum gagnslausum upplýsingum og skapa rými fyrir eitthvað sem skiptir máli, þá má hann gjarnan hafa samband við mig. Ég þarf á því að halda.
Þá hef ég líka lent í að þekkja ekki skriftina mína aftur og ekki trúað fyrr en eftir fortölur og frekari rýni að um mína hönd sé að ræða. Kann að hafa eitthvað með gelgjuna fyrrnefndu að gera.
Margir hafa orð á því að rithönd mín sé í læsilegra og áferðarfínna lagi. Þó ég eigi ekki að skoða sjálfa mig með gleraugum annarra, þá er jú stór hluti þess að læra að skrifa að gera öðrum kleift að lesa það sem maður skrifar. Ég hlýt því að vera sátt við rithönd fyrst þeir sem hana lesa þurfa hafa ekki séð ástæðu til að kvarta.

Eva velti upp þeim vinkli að aðalmálið væri e.t.v. að vera sáttur við innihald textans sem maður skrifar, en ekki útlit rithandar. Þetta leiddi huga minn aftur til þess tíma þegar Eva var umsjónarkennarinn minn í 9. og 10. bekk. Um daginn fann ég umslag með einkunnaspjöldum og umsögnum úr grunnskóla og í tvö skipti skrifaði Eva í umsögnina að ég hefði lag á því að skrifa góðan texta. Þá rifjaðist upp fyrir mér að þegar ég las þetta fyrst, þá þótti mér lítið til þessarar athugasemdar koma. Hver getur það ekki? Er einhver munur á því hvernig fólk skrifar texta? Hvað er hún eiginlega að meina?
Ég las bækur og hefði átt að geta sagt mér sjálf að hver rithöfundur hefði sinn stíl, en ég hélt bara að í grunninn hefðu allir sama vald á tungumálinu.
Aðalatriðið fyrir mig á þeim tíma var hvort sem er bara hvort tölurnar á blaðinu væru nógu háar til að þóknast henni mér. Að lokum finnst mér rétt að árétta að ég hef þroskast síðan þá og komist að því að lífið er annað og meira en tölur á blaði. Ég hef stundum sagt við fólk sem á vegi mínum hefur orðið og eru svona eins og ég var: Fáðu þér áhugamál, þau skipta miklu meira máli en munurinn á milli 9 og 9,5.

Samviskubitin

2009-02-12T21:10:00.002Z

Mér líður eins og ég hafi gerst sek um föðurlandssvik og landráð.

Ég hef ekki farið á neina tónleika á Myrkum músíkdögum, ég hef varla farið á Sinfó í allan vetur... það eina sem ég get montað mig af er að ég hef mætt á nánast alla nemendatónleika í skólanum. Samt ekki alveg alla.
Þessa dagana langar mig miklu meira í bíó og leikhús en á tónleika. Venjulega mæti ég á alla tónleika sem ég kemst á, sérstaklega þegar verið er að flytja nýja tónlist, en fer aldrei í bíó og örsjaldan í leikhús. Og svo kýs ég frekar að vera í yoga á fimmtudögum og segja ooooooommmmmm...

Skrítið. Voðalega skrítið og ég er miður mín. Með von um að ég nái að bæta fyrir brot mín...

Pokarottupeysan

2009-02-12T12:32:00.001Z

Nú á ég peysu úr ull af Nýsjálensku sauðfé, blandaðri possom hárum!! Vuhú!

Eyjaálfur á heimleið

2009-02-10T20:10:00.003Z

Frá ársbyrjun hafa móðir mín og systir spókað sig í Eyjaálfu. Nú er ævintýrið á enda fyrir mömmu, en ég bíð spennt eftir ferðasögunni. Hún lendir á Keflavíkurflugvelli í eftirmiðdaginn á morgun. Ég hef fengið nokkur skeyti og verið sagt frá loftbelgjaferðum, fjallgöngum og heimsóknum í Ný-Sjálenskar prjónavörur, en mamma hefur gerst mikil áhugakona um Ný-Sjálenska ull. Hún er blönduð possom-hárum sem gerir hana vatnshelda. Það þótti mömmu víst afar spennandi, en svo þegar það rifjaðist upp fyrir henni að possom þýðir pokarotta, þá munu hafa runnið á hana tvær grímur. En ég held að það hafi jafnað sig eftir að hún komst að því að pokarotta er ekki nagdýr heldur pokadýr og því miklu skyldari pokabjörnum en rottum, svo ég býst við henni í heim í nýprjónuðu, vatnsheldu ullarsjali.
Ég held reyndar að þær mæðgur hafi lagt prjónana til hliðar við komuna til Melbourne og minna hugsað um ull, enda varla bætandi á mannskæða hitabylgju. Þær munu þó ekki hafa verið í lífshættu, en maðurinn sem sat við hliðina á þeim í flugvélinni á leiðinni þaðan missti víst hundinn sinn úr hita.
Svo bætti Kristín Arna því við í síðasta skeyti að mamma hefði alltaf verið að fá hrós fyrir að vera ungleg og sæt, svo þetta hefur verið sigurför í alla staði.

Kristín Arna ætti að vera komin aftur heim til Wellington, en mamma er lögð af stað frá Singapore.

Óskirnar þrjár

2009-02-01T18:18:00.003Z

Segjum sem svo að ég hitti á óskastund og fái þrjár óskir uppfylltar. Nú ætla ég að óska mér.

1) Ég óska mér að Davíð Oddson bjóði sig fram sem formaður Sjálfstæðisflokksins.
2) Ég óska mér að Sjálfstæðisflokkurinn kjósi hann sem formann.
3) Ég óska mér að Sjálfstæðisflokkurinn fari í Alþingiskosningar með Davíð Oddson sem forsætisráðherraefni.

Af hverju óska ég mér ekki ástar, blóma og eilífs friðar?

Af því mig langar til að leggja þá prófraun fyrir íslensku þjóðina hvort hún muni kjósa þetta yfir sig eina ferðina enn. Svo, ef við hugsum dæmið aðeins lengra, þá kæmi mér lítið á óvart að við sætum í apríl uppi með ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar með Davíð Oddson í forsætisráðuneytinu.
Ég er alla vega alveg á því að ég vil frekar hafa Davíð Oddson í pólitík heldur en í Seðlabankanum, því þjóðin á þá alla vega val um það hvort hann sitji í öndvegi eður ei. Bara verst hvað þjóðin er flink að velja vitlaust.

Sálfræði

2009-01-30T20:11:00.002Z

Mér verður aldrei mál. Ég fer bara í spreng.

Og það er alveg sama í hvaða merkingu þetta orðasamband er notað.

Kveikjum eld!

2009-01-30T20:04:00.003Z

Ég las í einhverju blaðanna daginn eftir NATO fundinn að mótmælendur hefðu verið handteknir og piparúða hafi verið beitt af tilefnisskorti. Lögreglan reyndi að týna til einhver haldbær rök, en bætti við málflutning sinn:

"... og að auki, þá kærir lögreglan sig ekki um að fólk kveiki eld."

Ég kæri mig ekki um að lögreglan handtaki fólk og beiti það harðræði fyrir að eitt aðhafast eitthvað sem lögreglan kæri sig ekki um að það geri.

Hvers á ég að gjalda ef lögreglan kærir sig ekki um að ég borði ost?

Bara svo það sé á hreinu...

2009-01-23T22:28:00.001Z

...þá á ég afmæli sama dag og Geir H. Haarde.

Hvað segið þið um það?

Kastljós

2009-01-21T22:24:00.003Z

Enn eitt viðtalið við forsætisráðherra vorn í Kastljósinu í kvöld. Hann boðaði nákvæmlega það sama og undanfarnar vikur. Framkvæmd aðgerðaráætlunar strútsins.

Lengi, lengi lifi byltingin!

2009-01-21T15:07:00.002Z

Ef ég ætti mér eina ósk uppfyllta, þá vildi ég óska þess að ég hefði tíma til þess að taka þátt í umsátursmótmælunum niðri í bæ og berja bumbur. Ég hef verið löt undanfarið, bara mætt þegar vel hefur legið á mér, en nú finnst mér vera komið alvöru fútt í mótmælin. En vinnan og skólinn eru óhagganleg og klukkutímarnir í sólarhringnum af skornum skammti.

Fjandinn hafi það.

Tónleikar

2009-01-20T21:37:00.002Z

Tónleikar tónsmíðanema við LHÍ verða um næstu helgi, laugardag og sunnudag kl. 17:00 í Sölvhóli, tónleikasal skólans sem stendur við Sölvhólsgötu 13.

Sölvhóll er virðulegur skúr að skólabaki, en þar eru alls fjórir skúrar. Sá vestasti heitir Vestri, sá í miðið heitir Austri og sá austasti heitir Sölvhóll og það er staðurinn. Sá sem er ská á móti Sölvhóli er dansstúdíó og þangað er bannað að fara inn á skónum.

Verkin mín verða á laugardeginum, þrjú sönglög af sex sem ég samdi í fyrra við ljóð Andra Snæs Magnasonar.

Tónleikunum verður útvarpað beint á heimasíðu skólans, lhi.is.

Sjáumst!

Klám!

2009-01-18T20:11:00.002Z

Ég fann klámmynd í niðurhalsmöppunni í tölvunni minni! Ég var gripinn svo heiftarlegri hræðslu að ég eyddi öllu sem í henni var! Tölvur gera EKKI bara það sem maður biður þær um!

Seiðkarlar úr Súgandafirði hjálpi mér!

Hjálp!

2009-01-18T17:51:00.002Z

Ágætu landsmenn, til sjávar og sveita, ég æpi SOS!

Ég gerði óvart virkan einhvern skyndikynnatengil á facebook og ég hef bara enga sérstaka þörf fyrir skyndikynni þessa dagana. Tölvupósthólfið mitt fyllist á hverjum degi af einhverjum skyndikynnaskeytum! Það minnkaði að vísu eitthvað þegar ég stillti eitthvað á "in a relationship" en nú virðist fólk vera farið að efast um sannleiksgildi þeirrar skráningar. Kann einhver að aftengja þetta?

Virðingarfyllst,
með neyðarblyss-sendingu,

Þarna er efinn!

2009-01-17T21:21:00.003Z

Að vera eða ekki vera...

eða að gera eða ekki gera?

Erum við human beings eða human doings? Eða eins og við myndum segja á íslensku:

Er ég mannvera eða manngera?

Árið er 2009

2009-01-14T19:43:00.004Z

Í upphafi nýs árs fyllist ég yfirleitt nýrri orku og böðlast áfram með fegurri fyrirheit í vasanum en nokkru sinni. Nema í fyrra, enda árið þar áður, það herrans 2007 í meira lagi öfgafullt gleði og sorgarár. Sigurðarbörn Grétarssonar urðu þrjú og föðurlaus á einu og sama árinu.

Örannáll 2008:
Í janúar hófst síðasta önnin mín í Tónó, a.m.k. að sinni.
Í febrúar ákvað ég að sækja um tónsmíðanám í Listaháskólanum.
Í mars varð Sigurjón Torfi eins árs og byrjaði að labba þann sama dag.
Í apríl fór ég í inntökupróf í Listaháskólann, varð svo 27 ára og veiktist alvarlega af 27 ára veikinni. Það er andlegur sjúkdómur sem lýsir sér í því að maður hugsar stöðugt um að maður sé 25+1+1 ára gamall, ekki búinn með neitt BA/BS próf, allt sem maður ætti að vera búinn að gera, hvað maður á eftir og svo framvegis.
Í maí komst ég inn í Listaháskólann og útskrifaðist úr Tónó.
Í júní fórum við í ofur skemmtilega ferð til Þýskalands, komum heim aftur og fórum beint austur.
Í júlí fórum við aftur austur, Bræðslan í þetta skipti.
Í ágúst voru það mannréttindin, Gay Pride, Friðarins kvöld og tilheyrandi kertafleyting og fleira.
Í september byrjaði skólinn.
Í október fór allt á hvolf. Hippinn í mér varð fyrirferðarmeiri en nokkru sinni fyrr, hatur mitt á auðvaldinu jókst en ég nennti ekki að gera margt annað í málunum en að fara á mótmæli þegar vel lá á mér og iðka yoga af enn meiri krafti en áður. Ooooooooooommmmmm.
Í nóvember fór allt meira á hvolf. Meira auðvaldshatur, meira yoga. Naaaaaaaammmmmm.
Í desember kórónuðu Ísraelar hvolfástand heimsins með heimsmælikvarðaheimsku og illyrmislegu innræti sínu. Ég hef síðan þá átt afar erfitt með að ná andlegu jafnvægi með hugleiðslunni, þar sem gremja og hatur getur orðið erfitt viðureignar. Huhuuuuuummmmmmmmmm.

Svo kom janúar. Ég fer hljóðlega af stað.

PS. Agnesi og Einari fer brátt fjölgandi sem gleður mig afar mikið, enda best að hafa nóg af góðu fólki í kringum sig og ég held hér áfram að árna þeim heilla. Ég hef tekið mér stöðu dómara sem dæmir um það hvort fólk sé orðið nógu gamalt við þessar aðstæður. Mælikvarðinn er BA/BS próf. Þau eru bæði með MA/MS próf upp á vasann, svo þau eru eiginlega orðin alltof gömul... eða alla vega var löngu kominn tími til.

Jólagjafir

2008-12-25T17:55:00.004Z

Kristín Arna sendi mér nokkur jólaskeyti, eitt þeirra hljóðaði svo:

Hahahahaha, hérna er æskuástin þín!!

Jólin, jólin alls staðar

2008-12-24T16:12:00.002Z

Ég óska öllum sem hingað líta gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Sérstaklega Kristínu Örnu, exótíska ávextinum, sem stödd er í sumri og sól í Nýja Sjálandi. Við söknum þín!

Með þökkum fyrir samskiptin á árinu sem senn líður í aldanna skaut kveður í ást og friði,
Þórunn Gréta á jólunum heima í heiðardalnum

ALVÖRU KONA

2008-12-15T17:31:00.003Z

Jæja, þá er síðasta heimaverkefnið komið þangað sem það á að fara og síðasti dagurinn fyrir jólafrí í vinnunni á morgun. Af því tilefni hef ég ákveðið að leyfa mér að bloggblaðra svolítið. Passið ykkur þetta gæti orðið langhundur.

Ég var svo lánsöm að ná í miða á seinni tónleika Emilíönu Torrini, svo gærkvöldinu var eytt í Háskólabíó. Lay Low hóf leikinn ásamt sínum félögum. Yndisleg einlægni sveif því yfir vötnum allt kvöldið, því hún er eitt af því sem sameinar þessar tvær eðaltónlistarkonur, auk tilgerðarleysis og einhverrar óútskýranlegrar náttúrutengingar. Frum og frumfegurð, myndi ég trúlega skrifa í fræðiritgerð. Lay Low á í vasa sínum snjallar tónsmíðar, einfaldar hugmyndir sem hún útfærir á smekklegan hátt og minnir aftur og aftur á að minna er meira.
Emilíana steig svo á svið og tók til við að syngja og segja sögur. Ég veit ekki hvort eitthvað sé til í því, en mér finnst oft eins og stóru tónlistarstjörnurnar okkar fari á hálfgert trúnó við áhorfendur þegar þeir koma svona í lok heimsreisu og spila í litlu kjánalegu tónleikasölunum heima á fróni. Ég hef svosem ekki oft farið á tónleika með íslenskum tónlistarmönnum í útlöndum, en einu sinni sá ég Björk í Þýskalandi á risastórum útitóneikum og ég man ekkert eftir því að hún hafi mikið talað milli laga. Hins vegar leyfir hún yfirleitt nokkrum gullmolum að fjúka þegar hún spilar hérna heima.
Alla vega, þá var Emilíana dugleg við að segja sögur af sér og félögum sínum og strax eftir tvö eða þrjú lög hafði hún hleypt áhorfendum inn fyrir kjólinn sinn, í brjóstahaldarann og svo áður en varði ofan í nærbuxurnar líka. Lék skapahár á sviðinu og sagði stolt frá því að hún hefði skipst á kjólum við ófríska konu. Fyrst hugsaði ég með mér "Jæja, er þetta eitthvað sem ég þarf að vita"... en svo rann upp fyrir mér ljós. Auðvitað! Auðvitað þarf ég að vita þetta, ég og allar konur í heiminum, þá sérstaklega hinum vestræna! Emilíana hefur gjarnan verið kölluð krútt og krúsídúlla, sem má til sanns vegar færa ef skilgreiningin á krútti er einlægni og tilgerðarleysi eins og títt er um börn, enda þau oftar kölluð krútt en fullorðið fólk. Mér hefur lengi þótt Emilíana vera ofurkona í faglegu tilliti. Hún er magnaður tónlistarmaður, tónskáld og flytjandi. En í gær komst ég að því að hún er ekki bara ofurtónlistarkona, heldur líka ALVÖRU KONA.
Hún minnti mig nefnilega á það í gær að ég þarf ekki að skammast mín fyrir að svitna undir brjóstunum og niður eftir bakinu, ég þarf ekki að skammast mín fyrir að vera með skapahár, ekki fyrir að langa til að standa upp í fínum samkvæmum til að taka nærbuxunar út úr rassinum, né heldur fyrir að nota sömu fatastærðir og ófrískar konur því það er óþolandi að þurfa alltaf að vera með inndreginn magann. Og þar með klappaði ég manna hæst þegar hún svo hélt áfram að segja sögur af samkvenlegum vandamálum.

En úff hvað tónleikarnir voru skemmtilegir.

Sameinumst

2008-12-05T12:03:00.002Z

Í einnar mínútu þögn til minningar um heiðursmanninn

Rúnar Júlíusson

sem kvatt hefur þennan heim og rifjum upp orð Tsjækovskís úr færslu gærdagsins.

Tsjaíkovskí sagði

2008-12-04T21:59:00.003Z

"Tónlist er opinberun. Og einmitt í því er falinn sigurmáttur hennar, að hún lýkur upp fyrir okkur heimi fegurðar sem við ella mundum á engan hátt ná til og kemur okkur þannig í sátt við lífið, ekki aðeins um stundarsakir heldur til langframa. Hún bæði hreinsar og gleður."

Ég er sammála honum.

Tónleikar

2008-12-04T13:31:00.002Z

Í dag kl. 18:00 í Sölvhóli, tónleikasal LHÍ við Sölvhólsgötu.

Fram koma Kristín Þóra, Eydís og undirrituð.

Bein útsending frá tónleikunum er á heimasíðu skólans, lhi.is, sem aðeins verður hægt að hlusta á meðan á tónleikum stendur, eftir þá er ekki hægt að nálgast upptökuna á síðunni.

Ég er farin að hugleiða.

Oooooooooooooommmmmm.

Hundur fyrir kattarnef

2008-12-01T22:36:00.002Z

Betri helmingurinn hefur í þessum orðum töluðum kveikt á íþróttafréttaþætti og horfir á. Ég heyrði útundan mér frásögn af því að hundur sem gekk laus hafi truflað norska skíðakonu á svigbrautinni, en málunum var bjargað fljótt og örugglega, því hundinum hafi verið komið fyrir kattarnef.

Ég neita því ekki að mér finnst fullhart á málum tekið ef það tíðkast almennt að dýr séu drepin ef þau slysast inn á keppnisbraut skíðafólks. Hvar eru þær núna, fáklæddu stúlkurnar sem mótmæltu loðfeldum á Ingólfstorgi um daginn?

Ritskoðun

2008-11-25T23:10:00.002Z

Mér varð á... já, eins og oft áður. Punkturinn minn í færslunni hér áðan snerist upp í andhverfu sína í fljótfærnislega skrifuðum athugasemdum og óþörfu skoti úr hinni ósmekklegu byssu kaldhæðninnar. Þessi færsla átti nefnilega ekki að snúast um innflytjendur, heldur ummæli þessa pólska manns sem skv. fréttum á sunnudaginn var að kynna fyrir Íslendingum atvinnumöguleika í Póllandi. Ég vil frjálst flæði vinnuafls milli landa og það angrar mig ekki nokkurn hlut þó ég þurfi að tala útlensku á Íslandi, jafnvel þótt ég þurfi að nota einhvers konar táknmál eða líkamstjáningu á almannafæri. Ég hef orðið ríkari manneksja af því að kynnast fólki af erlendum uppruna, hvort sem það hefur verið í útlöndum eða á Íslandi. Ég verð yfirleitt forvitin og upp með mér þegar fólk sér ástæðu til að sækja þetta land okkar heim, til skemmri tíma, hvað þá lengri, hvort sem það eru skiptistúdentar í skólanum eða hver annar. Ég vil sem mest af útlendingum hingað til lands. Ég vil að landið sé opið, en ég vil líka að önnur lönd séu opin fyrir mig og alla aðra. Heimssýn mín er einföld, heimurinn er heimili mitt og allra hinna í heiminum. Fólkið í heiminum eru landar mínir, meðbræður og -systur. Þjóðerni og landafræði eru þar aukaatriði. Þannig átti punkturinn sem útlagðist óvart svona: Fyrst Pólverjar gera kröfu um að útlendingar kunni pólsku til að geta stundað þar atvinnu eiga Íslendingar að gera það líka, að hljóma svona:
FYRST INNFLYTJENDUR Á ÍSLANDI GETA FENGIÐ VINNU ÁN ÞESS AÐ KUNNA MÁLIÐ, AF HVERJU GETA INNFLYTJENDUR Í PÓLLANDI ÞÁ EKKI LÍKA FENGIÐ VINNU ÁN ÞESS AÐ KUNNA MÁLIÐ?
Hvað gerir pólskan vinnumarkað frábrugðin íslenskum varðandi þetta atriði?
Ég væri alveg til í að vinna í Póllandi og geri mér fulla grein fyrir að ég fengi ekki vinnu á einhverjum virðulegum ráðuneytisvinnustað án þess að kunna málið, ég myndi bara fara í uppvask á veitingastað eða eitthvað tilfallandi... það ætti ekki að vera mikið mál ef yfirvöld setja ekki stein í götu mína.
En annar hluti og hinn svæsnari af hrösun minni í þessari færslu var að það sem vera átti skot á yfirvöld í Póllandi eða bara þetta pólska atvinnuráðunaut sem talaði í fréttunum varð að skoti á innflytjendur og biðst ég hér með afsökunar á því opinberlega. Ég mun biðjast afsökunar persónulega í fyrramálið, það er orðið of seint að hringja í fólk núna.
Mig langar mest til að eyða færslunni og verksummerkjum öllum, en það væri sögufölsun. Ég ætla frekar að vera fyrirmynd fyrir ríkisstjórnina og bæta fyrir brot mitt í stað þess að sópa mistökum mínum undir teppi.
Megi samskipti heimilisfólksins í heiminum verða hin friðsamlegustu um alla framtíð.

Góðar stundir.

Pólland-Ísland-Ísland-Pólland

2008-11-22T19:35:00.003Z

Ég er mjög langt frá því að vera útlendingahatari. Eiginlega hef ég meira dálæti á útlendingum og útlöndum almennt heldur en Íslendingum og Íslandi og þá sérstaklega þeim sem koma þaðan sem áður kallaðist austantjalds. Hins vegar hló ég upphátt við að heyra sagt frá því í fréttum áðan að það gæti reynst Íslendingum erfitt að fá vinnu í Póllandi því til þess að vinna í Póllandi þurfi maður að kunna pólsku. Ég þekki mjög fáa Pólverja sem vinna á Íslandi og tala íslensku. Hins vegar þekki ég Króata og Tékka sem tala sérlega góða íslensku. Skrýtið. Og skrýtið að Pólverjar geti ekki unnt okkur þess að vinna í landinu sínu án þess að kunna málið. Eru þeir kannski að hefna sín fyrir eitthvað?

Maseltoff!

2008-11-22T18:56:00.003Z

Ég held með Hauki. Ég kann að vera hlutdræg, en það þarf ekki að hafa hátt um það.

Fram þjáðir menn í þúsund löndum!

Og ég mæti þegar valdníðsluhafar verða bornir út af kontórunum, þó það þýði skróp í prófi!

PS. Ég greiddi samt ekki lausnargjaldið.

Að vera á undan sinni samtíð

2008-11-22T15:43:00.002Z

Í tvær vikur hefur mér liðið einni viku á undan. Oftast kemur það ekki að sök, en í gær var ég að springa úr áhyggjum af því að ég hlyti að hafa gleymt að sækja Báru á BSÍ, sem ég á að gera í næstu viku og í dag hafði ég allt á hornum mér, því ég hélt að ég hefði gleymt að mæta á tónleika með nemendum mínum sem verða næsta laugardag. Það sem heldur mér á jörðinni er að ég veit að ég er í tónbókmenntaprófi á mánudaginn, sem ég veit að er 24. nóvember, ekki 1. desember eins og mánudagurinn þar á eftir, en samt líður mér eins og desember byrji á mánudaginn.

Dingdong??!!

Í rusli

2008-11-20T22:44:00.003Z

Ég er miður mín yfir ofbeldinu í heiminum og hef alltaf verið. Það væri þó ekki nærri nógu sterkt að orði kveðið ef ég segðist vera miður mín yfir öllu því ofbeldi sem þrífst í almennum samskiptum fólks dags daglega og þá sérstaklega í grunnskólum. Grunnskólabörn eru einhver þau mest óferjandi óargadýr heims þegar þau ákveða að vera óþolandi, ofbeldishneigð eða bæði. Ég held að það yrði samfélaginu hollast að loka grunnskólum heimsins. Þá væri ekki hægt að þvinga fórnarlömb eineltis í skólann á hverjum degi og þau þyrftu þá ekki að lenda í fólskulegri líkamsárás á borð við þessa sem varð í dag í skólanum þarna í Njarðvík. Ég held að fólki væri nær að hætta að spá í þessa fjármálakreppu, enda eru peningar prump við hliðina á lífi og limum grunnskólabarna.
Hvað er hægt að gera til að sporna við ofbeldi í grunnskólum? Setja vond börn saman í einn skóla svo þau geti bara verið vond hvert við annað? Hafa frjálsa mætingu? Þá skrópa vondu börnin hvort eð er og öllum er sama og fórnarlömb þeirra hafa þá val um að leggja í lífsháskann sem fylgir því að mæta í skólann.
Eru vond börn vond?

Hætt við

2008-11-19T19:35:00.003Z

Ég sá það fljótlega eftir að ég birti færsluna í gær að innrásin í Sjálfstæðisflokkinn er ekki eins góð hugmynd og ég hélt. Ætli við þurfum ekki að tuða aðeins lengur þar til almennileg byltingarleið finnst.

Aðalmaðurinn í heimsókn

2008-11-18T21:10:00.003Z

Sigurjón Torfi kom í heimsókn um helgina og það var alveg ótrúlega gaman hjá okkur. Gréta var í stúdíói með Dúkkulísunum og Sigurjón Torfi var ótrúlega duglegur að vera mömmulaus í tvo daga. Við fórum m.a. í göngutúr niður í bæ á laugardaginn, gengum í gegnum mótmælaþvöguna og inn í Kolaport, því við höfðum lesið í blöðunum að þar yrði maður að selja DVD með hinum ódauðlegu tékknesku klaufabárðum, sem reyndist rétt og við fjárfestum í eintaki. Svo heimsóttum við frændfólkið í vesturbænum og enduðum uppi í sófa undir teppi. Á sunnudaginn horfðum við á klaufabárðana. Þeir eru alveg dásamlegt barnaefni. Ofbeldis- og ádeilulaust, bara einhverjir tveir karlar að eyðileggja og klúðra hvor fyrir öðrum og aldrei slettist upp á vinskapinn! Þeir standa saman í blíðu og stríðu og hugsanlega er hægt að læra af þeim hvernig maður á ekki að gera hlutina. En svo er náttúrulega hægt að hlæja heil ósköp af þeim.
Svo kom Ásta Kristín í heimsókn og hún og Sigurjón Torfi urðu sko rosalega góðir vinir. Gréta kom svo seinni partinn og við kvöddumst á flugvellinum um sexleytið. Alltaf súrt að kveðja og súrt að vera langt í burtu, en jafn svakalega gaman að hittast...

Varðandi þjóðmálin, þá var Sigga Lára með bestu hugmyndina sem ég hef séð hingað til að byltingu. Við andsjálfstæðismenn gerum bara innrás í Sjálfstæðisflokkinn og verðum í meirihluta á flokksþingi. Málið dautt, þurfum ekkert að tuða. Láta bara verkin tala.

Takk fyrir í bili, ég er lögst í próflestrarhýði.

Far vel, Skjár einn (eða hvað sem þú orðið heitir)

2008-11-03T10:43:00.002Z

Þar sem ég í makindum horfði á House síðastliðið fimmtudagskvöld ásamt unglingnum á heimilinu var í hverju einasta auglýsingahléi vakin athygli á því að nú væri Skjár einn að verða áskriftarsjónvarp og allir ættu að drífa sig í að tryggja sér aðgöngumiða í hversdagsbíó áður en það væri um seinan. Maður gæti misst af einni af 40 endursýningum á Americas Next Topmodel og öllum stórskemmtilegu auglýsingahléunum sem gera það að verkum að maður þarf að hanga í klukkutíma yfir sjónvarpsþætti sem annars tæki 20 mínútur. Og svo kemur rjóminn á marengstertunni: RÚV fær svoogsvomikið forskot á aðrar sjónvarpsstöðvar frá skattgreiðendum. Er það sanngjarnt?

Þú spurðir, ég svara. Já, það er sanngjarnt að RÚV fái fjárframlög frá skattgreiðendum, því ríkisrekin sjónvarpsstöð er nauðsyn, en það skal viðurkennast að þau eru heimskulega innheimt. RÚV er langbesta útvarpið og langbesta sjónvarpið á landinu. Rás eitt er best, þar á eftir kemur Rás tvö og sjónvarpið er síðan í þriðja sæti. Ég hef aldrei verið áskrifandi af Stöð 2 og mér dettur ekki í hug að borga fyrir áskrift að auglýsingahléum og óhóflegum endursýningum. Það breytir ekki þeirri staðreynd að rekstrarkerfið hjá RÚV er meingallað. Ég er fylgjandi ríkisrekinni sjónvarpsstöð, en það verður líka að reka hana skynsamlega. Ríkisstjórnin gæti sparað RÚV stórfé og stórbætt mannorð miðilsins með því að breyta lögum um rekstrarformið á þann veg að leggja niður þessi frámunalega heimskulegu afnotagjöld. RÚV á að fá ákveðin hluta af innkomu ríkisins af skattgreiðslum og afnotagjaldaruglið á að afnema. Þar með sparast allur kostnaður við innheimtu afnotagjalda og miðlinum yrði hugsanlega í minna mæli bölvað í sand og ösku af aðdáendum óraunveruleikaþátta.
Ástæða þess að ég er fylgjandi ríkisrekinni sjónvarpsstöð er fyrst og fremst sú að ég hata auglýsingahlé og að veðrið sé í boði TM sem styður ísl-ska kvenn-knattsp-dnu. Hins vegar er nú svo komið að hin ríkisrekna, afnotagjaldainnheimtandi ohf-stöð er farin að troða auglýsingahléum inn í dagskrána og fréttamenn, veðurfræðingar, sjónvarpsþulur og allir sem þar koma fram og brosa framan í myndavélarnar eru með merki einhvers stórfyrirtækisins stimplað á ennið á sér. Þetta þyrfti RÚV ekki að gera ef þeir fengju bara sína peninga lögum samkvæmt frá ríkinu og þyrftu ekki að borga starfsmönnum laun fyrir að innheimta afnotagjöld, gætu sparað sér útprentun á greiðsluseðlum og gætu sparað kostnað við handrukkarana sem gá hvort einhver sé að horfa á óskráð sjónvarpstæki heima hjá sér. Það mætti redda þeim uppbyggilegri störfum í leikmunadeildinni t.d. Og síðast en ekki síst, þá mætti fólk kaupa sér eins mörg sjónvörp og því sýndist, því það væri hvort eð er búið að borga afnotagjöldin af sínu skattfé. Og ég skal veðja upp á hárið á mér að auglýsingahórdómurinn verður ónauðsynleg tekjulind, a.m.k. í svona fáránlegu mæli sem hann er orðinn. Ég er líka svo handviss um að allir starfsmenn RÚV eru að bíða eftir þessu, en ríkisstjórnin og blessað tilgangslausa Alþingi nenna ekki að greiða götu þessa óskabarns þjóðarinnar með uppbyggilegum hætti. Nota bara snudduna og fara svo að gera eitthvað annað þótt barnið sé komið yfir þrítugt.
Skjár einn, vertu blessaður. Ég mun ekki sakna þín. Þetta var göfugt framtak, ókeypis alþýðusjónvarp, en dagskráin er ekki svo nauðsynlegur hluti af lífi mínu að ég geti hugsað mér að borga fyrir hana. En takk fyrir að koma af stað umræðu um RÚV. Það er með þetta eins og svo margt annað, ef bara ég fengi að ráða, þá yrði allt í lagi!

RÚV, ég elskaði þig! Frekar vil ég aftur frí á fimmtudögum en þetta endemis hórarí!

Hvað söng ekki Kalk/Klamydía X?

Sjáið þið eftir því
þegar sjónvarpið fékk frí?
Þegar ríktu friður, ró og næði
Ríkissjónvarpið var æði!

Svo sá RÚV í því hag
að senda út á fimmtudag
og þá fengu landsmenn frægan Matlock
fengu aldrei aftur Skonrokk.
Matlock át Skonrokk!

Nú er af sem áður var
allar nýju stöðvarnar
varpa myndum út í eitt
en þær sýna ekki neitt

Getið þið gefið svar?
Hvar eru gömlu kempurnar?
Hvað varð um Trausta veðurspámann?
Hvað varð um löður, fílinn Blámann?
Ég vil fá hann!

Nú er af sem áður var
Allar tíu stöðvarnar
varpa myndum út í eitt
en þær sýna ekki neitt.

Mér er um og mér er ó.
Hvar er Sonja Diego?
Hvar eru smjattpattarnir
og prúðuleikararnir?

Hvar er Guðni Kolbeinsson?
Hvar er Magnús Bjarnfreðsson?
Hvar er Þrándur Thoroddsen?
Og hvað varð um Dave Allen?

Hvar eru allir þeir menn
sem við dýrkuðum í denn?
Hvar er allur þessi her
sem að gerði mig að mér???

Mannvonska, viðbjóðsháttur og siðblinda

2008-11-02T13:59:00.003Z

Ég var að velta fyrir mér einni vondri frétt af fúlmennsku á Fljótsdalshéraði. Ég gerðist áskrifandi að Austurglugganum um daginn og í síðasta blaði var sagt frá kattapyndingum sem eru skv. héraðsdýralækni farin að verða daglegt brauð þarna í minni gömlu heimabyggð. Ég var að spá í hvort siðblinda væri sjúkdómur og þá hvort hún væri smitandi eða hvort hún væri tískufyrirbæri. Það er ekki svo langt síðan að Perla hans Kidda var skotin til bana í miðri mannabyggð. Ætli þetta hafi almennt þótt flott eða smitaðist byggðin af morðæði án þess að fá nokkuð við ráðið?

Menning og málefni

2008-11-02T13:08:00.002Z

Mamma kom í Reykjavíkina og bauð okkur hjónaleysum í tvö leikhús og gasalega fínt út að borða. Við sáum Hart í bak í Þjóðleikhúsinu á föstudagskvöld. Mamma og Davíð höfðu aldrei séð það áður og maður er náttúrulega ekki Íslendingur nema hafa séð það alla vega einu sinni. Ég hafði áður séð það hjá Leikfélagi Reyðarfjarðar fyrir árum og dögum og skrifað gagnrýni um það í gamla Austra. Það var fín sýning, Helgi Seljan, núverandi Kastljósmaður var þar í hlutverki Láka. En sýningin í Þjóðleikhúsinu þótti mér falleg í alla staði. Svolítið eins og að horfa á gamla bíómynd, en mig langaði einmitt á svoleiðis sýningu. Hverfa bara aftur í tímann og þurfa ekkert að hugsa voða mikið um einhvern boðskap sem er matreiddur ofan í mig á einhvern afbrigðilegan hátt. Mig langaði bara í slátur, ekki slátur með remúlaði og ólívum, og það fékk ég. Verkið er náttúrulega ofuríslenskt, en klárlega eitt af þeim betri leikverkum fyrr og síðar sem varpa eiga ljósi á íslenskan samtíma. A.m.k. af þeim sem ég hef séð eða lesið. Efnisinnihald skýrt og hálfsvartur húmor inn á milli. Leikurinn allur hinn besti, en þó miskastað í unglingsstelpurnar Sirrý og Gógó sem leiknar voru af tveimur kjarnorkukonum. Svo finnst mér alltaf hálffúlt þegar leikarar mæta ekki í framkall. Svoleiðislagað hef ég aðeins séð í Þjóðleikhúsinu og aðeins oftar en ég kæri mig um að muna.
Svo sáum við Fló á skinni í gær, sem var kærkomið eftir allar bömmerfréttirnar sem fyllt höfðu vitin alla vikuna. Það var náttúrulega algjört bull eins og við var að búast, sýningin frekar lengi í gang, en tók við sér undir lok 1. þáttar og hélt dampi eftir það, svo við fengum hláturjógað sem við þurftum á að halda. Fjandi góðir félagarnir Guðjón Davíð, Hallgrímur og Jóhannes Haukur.
Mjög gott, ég hafði ekki menningað síðan á Messiaen tónleikunum í Langholtskirkju. Skammast mín svolítið fyrir að hafa misst af Gangverkinu hjá Nemendaleikhúsinu. Mér finnst líka bara yfirleitt gaman að fara í leikhús og ég veit eiginlega ekki af hverju ég er að blaðra svona mikið um hvað mér finnst um sýningarnar... hvaða máli skiptir það svo sem??

Annars er starfsvika framundan í skólanum.. hún verður notuð til að borga upp heimaverkefnaskuldir og leggja inn á heimaverkefnareikningin. Það verður ljúft að eiga inneign þegar allt fer í gang aftur.

Afmælisbarn gærdagsins er amma á Skipó. Til hamingju!

Stórfrétt

2008-10-24T21:46:00.002Z

Ég gleymdi alveg að skrifa pistil um stærstu tíðindi sem orðið hafa í mínu lífi í langan tíma.

Síðasta miðvikudag septembermánaðar ákvað ég að nú væri kominn tími til að hætta að drekka kaffi. Ég hef lengi strítt við svefntruflanir og einhvern tíma bentu heilsuspekingar mér á að kaffidrykkja hefði almennt slæm áhrif á svefn, þó maður drekki bara einn bolla á morgnana. Ég ákvað því að það væri til nógu mikils að vinna, svo ég gaf upp á bátinn þetta eina fíkniefni sem ég hef leyft mér að nota. Ég vaknaði á fimmtudagsmorgni, fór í skólann og fann engan áþreifanlegan mun... framan af degi! Svo eftir hádegi var ég orðin helst til framlág og í tónsmíðatímanum klukkan tvö geispaði ég út í eitt, svo það endaði með því að ég þurfti að biðja kennarann minn afsökunar og sagði honum bara hvernig á þessu stæði.

Hann svaraði: "Já, ertu hætt að drekka kaffi, gott hjá þér. Það er svo rosalega gott að byrja aftur!"

Dagarnir liðu og fráhvarfseinkenni fóru að gera vart við sig. Allan daginn hafði ég tilfinningu inni í hausnum sem helst mætti líkja við að hafa vatn í eyrunum. Það var eins og eitthvað væri að leka til og frá inni í hausnum á mér. Þessi tilfinning hvarf svo á þriðju viku og þá fór ég að hugsa mér gott til glóðarinnar, nú færi ég örugglega að sofna eins og engill og stökkva fram úr á morgnana eins og nýslegin álkróna. Og það stóð heima. Í eina viku. Við tók svo tímabil þar sem ég svaf næstum ekki neitt en dreymdi og dreymdi alla nóttina... tilgangslausa hversdagsdrauma þar sem ekkert gerðist. Ég bara labbaði Laugaveginn, fór í skólann og í vinnuna og heim... Eftir að því tímabili lauk var allt komið í sama horf og fyrir kaffileysið. Lengi að sofna, framlág á morgnana og hálfsofin. Þannig að ég sá að áhrif kaffileysis á svefn og vakningu eru lygi og datt íða aftur. Fékk mér kaffi í morgun. Það rifjaðist að vísu upp fyrir mér að ég hafði ákveðið að gefa þessari tilraun minni tvo mánuði og byrja aftur að drekka kaffi á jólunum, en ég sprakk eftir tæpan mánuð.

Ég hef alla vega lært að kaffi er alvöru fíkniefni. Fráhvörfin eru gríðarleg og ég geri mér ekki grein fyrir því hvort ég er haldin afneitun á slæm áhrif kaffis á svefn eða hvort þau eru í alvörunni lygi. Ég ætti kannski að reyna aftur og halda þá alla vega út fram að jólum.

Eða hvað?

Snorri um kreppuna

2008-10-14T21:33:00.002Z

Og þetta fann ég loksins. Þarna útskýrir minn ágæti vinur, Snorri Hergill Kristjánsson, efnahagsástandið fyrir meðbræðrum okkar í Bretlandi.

Ef tengillinn virkar ekki má fara á Youtube og slá inn leitarorðin "Snorri Kristjansson on economy".

Ef þið eruð niðurdregin má svo finna fleiri myndbönd með Snorra í uppistandsham á Youtube.
Ef þið eruð samt niðurdregin, þá mæli ég með því að þið pantið ykkur á Amazon allar seríurnar af Foster's Home for Imaginary Friends. Sjúklega fyndnir. Og hverjum er ekki sama hvert VISA gengið er þegar geðheilsan er í húfi?

Verði ykkur að góðu.

Úr kýrhausnum

2008-10-14T20:25:00.005Z

Já, við fyrsta árs nemar í Listaháskólanum vorum sumsé send í Skálholt í fimm daga, á námskeið í rythmískri þjálfun og til að kynnast hvort öðru. Skálholt er yndislegur staður og ferðafélagarnir hver öðrum yndislegri. Lítið sofið, mikið spilað, dansað, sungið og að sjálfsögðu borðað.
Annars er ég í svipuðum gír og síðast. Í skólanum er stuð, sérstaklega þegar maður hefur náð að sinna heimaverkefnunum sæmilega. Systkini mín eru langt í burtu frá mér og ég jafn langt í burtu frá þeim, sem mér þykir afar miður.

Ég er leið á þessu efnahagsbulli. Þetta er engu að kenna nema mennskunni. Engin manneskja höndlar völd. Sá sem er við völd of lengi, sama hvernig völd, verður klikkaður. Það er fasti. Engin manneskja höndlar heldur að sjá grilla í gróðavon. Enn verr höndlar manneskjan þegar hún eygir von um skjótfenginn gróða og þaðan af verr höndlar hún að eygja von um skjótfengan, stóran og mikinn gróða.
Ég efast um að anarkí hefði skilað okkur á verri stað en við erum á núna, þjóðin og heimsbyggðin.

Bára spurði á sínu bloggi hvort einhver muni hvað var í fréttunum áður en efnahagskreppan skall á. Ég man það alveg. Fréttir af skítkasti og fúlmennsku innan veggja ráðhússins, meirihlutaslit í Reykjavík og myndun nýs, þar á undan meirihlutaslit og myndun nýs og þar á undan meirihlutaslit og myndun nýs. Geir H. Haarde fúll og afundinn þegar hann var spurður um stöðu krónunnar. Davíð sneri út úr og öllum fannst það æðislega fyndið. Megi þeir hinir sömu endurtaka þann hlátur í fréttatíma í bráð. Þar á undan var mál REI og Geysis Green Energy. Þar á undan Friðarsúlan. Hún var að vísu aftur í fréttunum núna. Skál fyrir Yoko. Hún sagði, aðspurð hvort við myndum læra eitthvað af þessu ófremdarástandi: "Já, við verðum að gera það!" Við höfum ekkert val. Nú segja sumir: Já, en hvað á ég að læra af mistökum sem ég gerði ekki? Ég svara því þannig: Kjósa eitthvað annað en einkavæðingar- og auðvaldssinna og helst eitthvað annað en umhverfisfasista og stóriðjufíkla. Skila auðu ef ekkert af því sem er í boði er þér að skapi. Ég held reyndar að það yrði vænleg leið til að ná fram almennilegri uppstokkun að meirihluti kjörseðla væru auðir í næstu kosningum. Þá fer fólk kannski að hugsa sinn gang.

Speki dagsins, vikunnar, mánaðarins, ársins, aldarinnar og allra tíma:
Freedom is just another word for nothing left to loose.

PS. Þetta verður síðasta þjóðmálabloggið. Ég verð að fara að hugsa um eitthvað skemmtilegt. Jákvæðnisþerapían mín er greinilega öll á hvolfi.

Staðan í þjóðfélaginu

2008-10-04T17:06:00.003Z

Einu sinni var ég í ritnefnd. Þá var ég í 9. bekk í Fellaskóla. Ég fékk þá snilldarhugmynd að gera "Kennaraspurninguna" að föstum lið í blaðinu og hringdi í alla kennara skólans og spurði þau einnar spurningar sem ég man að mér fannst sérlega gáfuleg og skýr. "Hvað finnst þér um stöðuna í þjóðfélaginu?" Ég beið eftir víðtækum og ítarlegum svörum um stöðuna í öllum málaflokkum sem nöfnum tjáði að nefna. En kennararnir svöruðu allir á sama veg: Þetta er ekki nógu skýr spurning, ég get ekki svarað þessu. Svo ég henti spurningunni í ruslið og strikaði Kennaraspurninguna út af hugmyndalistanum með snúð á vör, eins og maðurinn sagði. Eða konan.
Ég er nú samt hrædd um að kennurum í dag myndi ekki vefjast tunga um tönn ef þeir væru spurðir um stöðuna í þjóðfélaginu, enda allir meira og minna með hana á heilanum. Maður rétt bregður sér út fyrir borgarmörkin og svo er þjóðfélagið bara á hvolfi þegar maður kemur til baka.
Við hjónaleysin höfum meira og minna verið í fjarbúð síðan á mánudag og verðum fram til morgundagsins. Við hittumst samt í mýflugumynd í hádeginu í dag og náðum að diskútera stöðuna örlítið. Nú æpa allir að þjóðin þurfi að standa saman í hremmingunum. Um það virðast allir frá Guðmundi Steingrímssyni til Hannesar Hólmsteins vera sammála.
Því miður strákar, enginn af tveimur ábúendum á mínu heimili er sammála.
Ástæðan?
Af hverju í ósköpunum ættum við að taka út þynnku eftir fyllerí sem við fórum ekki á?

Lífsleiðin

2008-09-27T16:07:00.002Z

Dagarnir líða á spani, þrátt fyrir endalausar tilraunir til hæglætis og hugleiðslu. Ég vakna á morgnana, sofna á kvöldin og veit ekki hvað tímanum líður. Mæti í tíma, vinnu, tíma og aftur tíma. Læri smá, æfi smá, finnst ég eiga að æfa þegar ég læri og finnst ég eiga að læra þegar ég æfi. Langar til að kafa djúpt í námið, en þegar maður veitir sér þesskonar unað verður annað útundan. Og allt tekur tíma. Rænir tíma frá einhverju öðru. Verð ofurmeðvituð um tímann og reyni að þjóðnýta núið. En eins og Ilmur Kristjánsdóttir mælti svo spaklega; núið er bara svo snúið af því það er aldrei búið. Hvernig tryggir maður þá besta nýtingu núsins?

Er tíminn lína eða er hann kúla? Er tíminn y=ax+b í rétthyrndu hnitakerfi eða 4 x pí x r3 deilt með þremur í engu hnitakerfi? Eða var hann afstæður?

Hvað veit maður?

Annars hefur svosem hitt og þetta drifið á daga mína, það er ekki það. Rannveig og Óli gengu í það heiðna á Skálanesi um dagin, Baldur Pálsson Austfirðingagoði gaf þau saman. Falleg brúðhjón, falleg fjöll, dýrindiskræsingar, skemmtilega afslappað samkvæmi. Dásamlegt. Við komum samdægurs og fórum daginn eftir. Mér finnst alltaf erfiðara og erfiðara að kveðja eftir svona stuttan tíma. Ég vil staldra við í viku, lágmark.

Tvö próf búin. Fyrra gekk fínt, hið seinna var tekið í morgun, svo einkunn enn ókunn.

Á mánudaginn verða allir fyrstaársnemar tónlistardeildar LHÍ sendir í Skálholt. Þar ætla ég að hugleiða öllum stundum (a.m.k. öllum frístundum) og vinna með hlymin mín. Atli Ingólfsson, kennarinn minn, er ekki bara fyrsta flokks tónsmiður, heldur líka nýyrðasmiður.

Ég man ekki meir. Nema hvað núið er snúið.

Fína línan

2008-09-12T22:05:00.004Z

Ég rankaði við mér eftir fyrstu vikuna í skólanum og áttaði mig á því að ég hafði bara eiginlega ekki talað við neinn í skólanum nema kennarana og þá sem ég hafði þekkt áður en ég byrjaði þar.
Ég komst að þeirri niðurstöðu að þetta væri afleit frammistaða og ákvað að taka mig saman í andlitinu. En nú er alkunna að "mingl" ... eða svona spjall við ókunnuga til þess að brjóta ísinn og segja eitthvað, það er bara ekki mín sterka hlið. Mér finnst þetta millistig milli þess að þekkja fólk og að þekkja það ekkert, frekar erfitt. Mér finnst þægilegra ef hinir gefa sig fyrst á tal við mig.. en veit jafnframt að það er ósanngjörn krafa, því ég á að leggja mig fram um að kynnast fólki ef ég vil þá á annað borð þekkja einhvern. Að vel ígrunduðu máli hóf ég að tala við flesta þá sem á vegi mínum urðu og spyrja þá til nafns alla þessa viku. Spurning hvort ég sé nokkuð að fara hamförum? Ætli mannorð mitt sé í hættu?

Samtal við sjálfa mig:

Ég: Hvað ætli fólki finnist um mig?
Samviskan: Í fyrsta lagi, þá kemur þér það ekki við. Í öðru lagi, heldurðu virkilega að fólk eyði mjög mörgum klukkustundum á dag í að mynda sér skoðanir á þér? Það er afar ólíklegt, þar sem flestir hafa annað og mikilvægara við tíma sinn að gera og eru auk þess trúlega að velta fyrir sér sínum eigin hugðarefnum þegar þeir mega vera að því að láta hugann reika. Í þriðja lagi, þá á annað fólk fullan rétt á því að mynda sér skoðanir um þig sjálft, án þess að þú reynir að hafa áhrif á skoðanamyndun þess... en að sjálfsögðu að því gefnu að fólkið ætli sér yfir höfuð að mynda sér skoðanir um þig, sem er allsendis óvíst og jafnvel minni líkur á því en meiri. Í fjórða lagi, það að ætla sér að hafa áhrif á hvað öðru fólki finnst um mann er almennt hættuspil. Þá verður maður eins og Susan í Desperat Housewifes.

Ég hef því komist að þeirri niðurstöðu að það skiptir ekki máli hvort maður slysast yfir fínu línuna eða ekki...

Hydroxicut

2008-09-08T21:55:00.002Z

Í auglýsingunni segir læknirinn:

"Rannsóknir hafa sýnt að þeir sem nota hydroxicut með æfingum og réttu mataræði grennast helmingi hraðar"

Nú spyr ég:
Helmingi hraðar en hverjir? Þeir sem sitja í sófanum heima hjá sér og éta mæjónesu?

Nú slæ ég varnagla:
Búturinn "með æfingum og réttu mataræði" er lykilatriði í setningunni.
Þeir sem nota hydroxicut og gleyma svo að mæta í ræktina grennast þá væntanlega ekki helmingi hraðar skv. rannsóknunum sem um ræðir.
Hins vegar er spurning hvernig sé með þá sem sinna æfingum samviskusamlega og borða skynsamlega. Þurfa þeir hydroxicut? Er ekki bara heilbrigt að grennast á þeim hraða sem líkaminn þarf?

Nú vona ég að allir sem kunna að vera ginnkeyptir fyrir megrunarvörum beiti gagnrýnni hugsun þegar þeir lesa slagorð og hitti varnaglann á höfuðið. Það er ekki mitt að gera fæðubótarefnisframleiðendur ríka. Þeir verða að vinna fyrir peningunum sínum sjálfir.

Munið: Ekkert í heiminum jafnast á við góðan mat og fátt í heiminum jafnast á við náttúrulega endorfínframleiðslu.

Borðið og njótið, kæru lesendur.